İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 31755

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 8139

İstanbul

Ömer Poyraz

3 / Puan: 6818

İstanbul

Sezer Emlik

4 / Puan: 5622

Bartın

Bulut Sever

5 / Puan: 4889

İstanbul

Mümin Yolcu

6 / Puan: 4847

İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 4324

İstanbul

Payitaht İstanbul

8 / Puan: 4018

İstanbul

Mustafa Kılıç

9 / Puan: 2512

İstanbul

Ozan Bilican

10 / Puan: 2308

İstanbul

Aa

11 / Puan: 1895

İstanbul

Detroitli Kızıl

12 / Puan: 1739

İstanbul

Salieri Alt Tire

13 / Puan: 1621

İstanbul

Sıla Münir

14 / Puan: 1428

İstanbul

Osman Batur Akbulut

15 / Puan: 1361

Kırıkkale

Lagari Alıntılar

16 / Puan: 1095

İstanbul

Ali Turan

17 / Puan: 1085

İstanbul

Ferit Çaydangeldi

18 / Puan: 1026

Ankara

Reşit Akpınar

19 / Puan: 987

Erzurum

Ali Osman Rothschild

20 / Puan: 947

Ankara

Yamanduruş

21 / Puan: 943

Sakarya

Mücahid Cesur

22 / Puan: 942

İstanbul

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 900

Erzincan

Ahmet Demir

24 / Puan: 896

İstanbul

Müsemma Şahin

25 / Puan: 876

İstanbul

Emre Keleş

26 / Puan: 871

Ankara
İstanbul

Mesut Toprak

28 / Puan: 850

Ankara

Muharrem Morkoç

29 / Puan: 793

İstanbul

Aykut Giray

30 / Puan: 757

Yozgat

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 03 saat 32 dakika kaldı.

Mesut Toprak yazdı, 1310 kez açıldı, 17 misafir olmak üzere 25 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
28 Şub 16 21:00

Mesut Toprak

Puan: 850

Fatih Altaylı'nın 28 Şubattaki Çılgın Vatandaşlık Görevi

Popülizm denen şeyin ne menem bir şey olduğunu görmek için ‘28 Şubat’ gibi olaylar bildiğin turnusol görevi görüyor. Altaylısından altaysızına, jölelisinden jölesizine kimin ne çapta insanlar olduğunu görebiliyoruz, tabi ki benim gibi yaşı yetenler için. Yaşı yetmeyenler için de arşivler bizleri bekliyor. Ancak toplum olarak -en azından benim tanıdığım kısmı ile- pek arşivlere bakmaya düşkün değiliz. Ben yine de o günleri hatırlamayanlara -ama özellikle daha çok o günkü davranışlarını unutturmaya çalışanların hakkında- biraz bilgi vermek niyetindeyim. Umarım başarılı olurum.

Malum, 28 Şubat dönemi, ‘gerici’ler pıtırak dikeni gibi her köşe başından çıkıyorlardı. Memlekette ‘kamusal alan’ kavramı iyice laçkalaşmıştı. Bu ‘kamusal alan’ denen şey nerede başlayıp nerede bitiyordu? Memleketin en önemli sorunu buydu. Başörtülü bir kadın veya sakallı bir adam elektrik faturasını yatırmak için kurumun herhangi bir şubesine rahatça girip çıkması bu ‘kamusal alan’ın ihlali sayılmalı mıydı? Peki, bu insanlar buralara giremeyince faturalarını ödeyemeyecek ve elektrikleri kesilecekti, dolayısıyla elektriği açtırmak için kurumun bir başka şubesine nasıl girecekti? İşte böyle meseleler memleketin en hayati meseleleriydi.

İşte bu ‘gerici’lere artık dur demenin zamanı gelmişti. Çünkü bunlar o kadar çoğalmışlardı ki, hayatın her alanında değişimler meydana geliyordu. Örneğin, son yıllarda ‘Hac’ bu ‘gerici’ler yüzünden sürekli ‘Kurban Bayramı’na denk geliyordu. Yine bu ‘gerici’ler yüzünden ‘Cuma Namazı’ sadece Cuma gününe hapsedilmişti. Eskiden ne güzel istediğin gün kılabiliyordun. ‘Çağdaşlaşma’ ve ‘Batılılaşma’ büyük tehlike altındaydı. Birinci suçlusu başörtüsüydü. Memleket uzay çağına ulaşmasına başörtüsü sürekli engel oluyordu. Artık buna bir son verilmeliydi. İnsanların kılık ve kıyafetleri sürekli kontrol altında tutulmalıydı.

Bu denetimlerin icra edilmesinde medyaya çok büyük bir görev düşüyordu. Başta Fatih Altaylı olmak üzere Hürriyet ve şürekâsı işte bu süreçte çok zorlu -neredeyse hepimizi ağlatacak kadar- ve çılgın bir vatandaşlık görevini üzerlerine aldılar. Tüm iyi niyetleriyle(!) çılgın bir vatandaşlık görevi icra ettiler.

Aslında bu görev, Hürriyetin hiç de yabancısı olduğu bir görev değildi. 25 Ağustos 1960’ta çıkan nüshasında -yani Fatih Altaylı (Doğum Tarihi: 1963) portakalda vitaminken- ‘Çarşafla Mücadele’nin üçüncü haftasının başladığını büyük puntolarla duyuruyordu. Bunun için o gün en çok çalışan Mustafa Kemal Derneği’ydi. Hatta Ülker Aslan isimli bir kadın çarşafını çıkarıp atmış ve kendisine Olgunlaşma Enstitüsünün Türk İşleri Atölyesi Şefi Semiha Başbuğ tarafından bir manto hediye edilmişti. Muhtemelen o sıralar 12 yaşında olan Nur Serter’in (Doğum Tarihi: 1948) o müthiş ‘İkna Odası’ fikrinin kökeni buraya dayanıyordu. (Merak edenler bu haberlerin görsellerini twitter hesabımdan görebilirler.)

Her ne kadar memleketin, bankaları batmış, hazinesi boşalmış ve neredeyse tüm tersaneleri ele geçirilmiş olsa da bunların bir anlamı yoktu. Aslolan herkesin vatandaşlık görevini yerine getirmeliydi. Para dediğin nedir ki, elimizin kiriydi. Kalbimizin kiri ise mevzu bile değildi…

NOT: Nereden aklımda kalmış bilmiyorum ama aklımda şöyle bir cümle hatırlıyorum: Geçmişi yazanlar, genelde olduğu gibi değil kendisinin olmasını istediği gibi yazar. Bunu ’28 Şubat’ gibi dönemlerde sık sık görüyoruz. Bunda sanırım hafızamızın biraz zayıf olmasının payı var. Şurada ne yazarsam yazayım, o günlerde ‘İkna Oda’larında hayatları kararanlara hiçbir faydam olmaz. Zaten amacımda o değil. Beni bu yazıyı yazmaya iten sebep, bu dönemlerde hortlayan bir ‘mağdur edebiyatı’dır. Zaten genellikle bu dönemleri en çok mağdur olmadığı halde mağdurmuş gibi yapanlar kullanırlar. Bunu yaparken de bu zayıf hafızamızı kullanırlar.

Bu zayıf hafızalılığımız yüzünden insanları hep olduğundan farklı gösterirler ve hala gösteriyorlar. Örneğin, benim için Ecevit, Merve Kavakçı’ya söylediği ‘Burası devlete meydan okuma yeri değildir. Bu kadına haddini bildirin.’ dediği bu sözlerle aklımda kalmıştır. Ve böyle de kalacaktır. O yücelttiğiniz, ‘Karaoğlan’ diyerek övdüğünüz hallerine hiç denk gelmedim. ‘Güneş Motel Vakası’na hiç girmiyorum bile. Belki Demirel çoğu için ‘Baba’dır, ama benim için Demirel, başörtülüler için söylediği ‘Başörtülüler Arabistan’a gitsin’ sözünden ibarettir. Bunu bugünlerde Deniz Baykal için yapıyorlar. Yani doğru tespitlerde bulundu diye bir ‘Deniz Baykal Güzellemeleri’ almış başını gidiyor. Yani bıraksan, ‘Deniz Baykal’ında annesi başörtülüymüş, babası hacıymış, kardeşi her bayram kurban kesermiş’ ya da soyu ’Seyyidlere’ dayanıyormuş diyecekler. Bu kadar abartmayalım. Meşhur örnektir; bozuk saat bile günde iki defa doğruyu gösterir. Yarın, Yılmaz Özdil veya Bekir Coşkun vs. gibilerin beğendikleri yazılarından sonra aynı muameleyi yapacaklar diye korkuyorum.

Allah bize doğruları doğru bir şekilde görmeyi nasip etsin...

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..