İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Açık Mavi

1 / Puan: 7342

Ankara

Bülent Kesler

2 / Puan: 2393

İstanbul

Gülşen Aslan

3 / Puan: 1110

İstanbul

Mücahit Kılıç

4 / Puan: 1094

İstanbul

Sıla Münir

5 / Puan: 1035

İstanbul

Mümtaz Fuat

6 / Puan: 900

Bursa

Bulut Sever

7 / Puan: 769

İstanbul

Burhan Çekici

8 / Puan: 711

Ordu

Ali Şahan Avsuz

9 / Puan: 638

Adana
Ankara

Ahmet Lalbek

11 / Puan: 517

Erzincan

Salman Döner

12 / Puan: 457

İstanbul

Onur Gündüz

13 / Puan: 442

İstanbul

Sevdaşrn

14 / Puan: 426

İstanbul

Ahmet

15 / Puan: 404

Kayseri

Minel Alya Bayrak

16 / Puan: 393

Erzurum

Kürşat Koyuncu

18 / Puan: 335

Ankara

Nida Tandoğan

17 / Puan: 335

Adana

Aykırı Genç

19 / Puan: 311

Ankara

Meyzen Ruha

20 / Puan: 309

İstanbul

Atç

21 / Puan: 307

Eskişehir

Burcu Mıhcı

22 / Puan: 305

Ankara

Rümeysa Yağcı

23 / Puan: 286

İstanbul

Benay Özbent

24 / Puan: 255

İstanbul

Ayşegül Koçar

25 / Puan: 244

Ankara

Tuğba Bozkurt

26 / Puan: 235

Ankara
İstanbul

Nesibe Çakıcı

28 / Puan: 225

Balıkesir

Esra Aydar

29 / Puan: 209

Ordu

Kader...

30 / Puan: 204

İzmir

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 01 saat 32 dakika kaldı.

Bulut Sever yazdı, 431 kez açıldı, 7 misafir olmak üzere 16 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
14 Tem 16 18:00

Bulut Sever

Puan: 769

Yemen'de İki Türk Anavatan'da Yemenli
ff5524c0df55c146413ca27635b0f2bc1468503478

ff5524c0df55c146413ca27635b0f2bc1468503478

Büyük büyük dedeleri Anadolu’nun bağrından kopmuş gitmiş, bu kopuşu bir ayrılık ya da bir mecburiyet olarak görmemişlerdi.

Hücrelerine kadar işlemiş o büyük ruh itibariyle dedeleri uzun mu uzun mu yollar aşmışlardı.

İlk vardıklarında yeşilin bin bir tonunun her yeri kapladığı, ufka kadar boş toprakları şöyle bir izlemişlerdi bir süre. Arkadan beraberce aynı ulvi ruh derinliklerine sahip aileler ile birlikte heybetli bir atın üzerinden şöyle bir söz işitmişlerdi: “Artık vatan burası!”

Belki de hani o meşhur cümledeki gibi; ‘gemileri yakmışlardı…’

Vatan kabul ettikleri yerlere yerleştiler.

Çocukları oldu.

Ölümleri oldu.

Sevindiler.

Üzüldüler. Hüzünlendiler.

Nesilden nesile o ulvi davayı ilk gün ki gibi büyük bir heyecan ve merhametle aktardılar. Zira bu merhamet dünyayı adaletle dolduracaktı ve öyle de olmuştu. Merhamet sahibi olmazlarsa günü geldiğinde merhametle muhatap olamayacaklarını biliyorlardı. Bu inanç ve olgunlukla yetişmişler, bu dünyaya ibret nazarıyla bakarken, bunu da yanlarında bulundurmayı unutmamışlardı.

Kaç nesil geçti bilinmez buralara ilk gelen büyük büyük dedelerinden beri… Yirmi beş senede bir nesil attığına göre birkaç yüzyıl geçmişti diye düşündü.

Hatırladığı kadarıyla çok küçüktü. Sonradan hesap ettiğine göre 1917 senesi olmalı. Hiç tanışmayacağı ve son torununa geçeceğini hiç bilemeyeceği bir şekilde dört yaşından öncesi hatırlamıyor lakin dört yaşından sonrasını çok berrak görüyordu.

Abisinin kucağındaydı. Yanından kendisine uzun yıllar annelik yapacağını o an bilmediği yengesi vardı.

Yola düşmüşlerdi. Buz gibiydi hava. Üşüdüğünü fakat abisinin onu daha da sarıp sarmaladığını hissediyordu. Gencecik yengesinin gözlerindeki korkuyu ve duruşundaki ürkek hali müşahede ediyordu. Neden korkuyordu ki sahiden?

Yola düşmeden önce hatırlayabildiği tek şey o an yine bilmediği gibi büyük büyük dedelerine buralara vardıklarında ilk söylenen sözün bir benzerini duymuş olmasıydı: “Anavatana gidiyorsunuz!”

Vatan, evlerinin olduğu bu yer değil miydi? Neden şimdi bu kelimenin önüne ‘ana’ kelimesini eklemişlerdi ki?

İşte bu ‘vatan’ dedikleri yerden gitmeden önce iki amcasının yine sonradan öğrendiğine göre gönüllü olarak Yemen’e gittiğini ve yine başka bir ‘vatan’ları için şehit düştüğünü, diğer amcalarının ise evlerine biraz uzaklıktaki ‘vatan’ları için gönüllü gidip diğer kardeşleriyle birlikte aynı şehadet şerbetinden kana kana içtiklerini öğrenmişti uzun yıllar sonra…

Tek üzüntüsü onları hayal meyal dahi olsa hatırlayamamak ve olabilseydi de mezar taşlarına dokunamamak olacaktı ömrü boyunca. Tek tesellisi de şehit kardeşi olmanın verdiği o tarife sığmaz buruk sevinci yaşamak olacaktı ömrü boyunca.

Uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra o zaman başkent olan İstanbul’a yakın bir şehir dedikleri kasabadan mülhem bir yerin garip köşesinde toplamda üç kez fakat ikinci ve son kez duyacağı o söz çalındı kulaklarına: “İşte artık vatanınız burası!”

Büyüdükçe düşündü. Abileri sahi niçin gitmişlerdi taaa Yemen’e kadar? Onları evlerinden kalkıp hiç görmedikleri ve her şey olağan bir şekilde ilerleseydi kuvvetle muhtemel hiç görmeyecekleri kendileri için dünyanın bir diğer ucuna neden büyük bir iştiyakla gitmişlerdi?

İsyan edecek bir hale geldi hatta. Sonra çevresinde kendisiyle aynı kaderi paylaşan büyükleri tarafından öğrendi ki, Çanakkale’de Balkanlar’da ve vatan toprağının bulunduğu her yerde Şam’lı, Halep’li, Musul’lu, Kerkük’lü, Yemen’li ve nice başka yerlerden Müslüman gençleri ‘VATAN’ları için yani vatan kelimesiyle aynileşmiş ‘DİN’leri için can alıp can vermişlerdi.

Ve onlar da abileri gibi o cepheden bu cepheye koşarken bir mezar taşına sahip olma düşüncesine tenezzül etmeyi en büyük utanç sebebi görmüşlerdi.

Dedesinin hikâyesini yazan toruna yolun yarısı dediği yaşında dedesi gibi olan ve bu topraklardaki bir kısım insanların dedelerinin yardımsever hallerinden neredeyse bir şey kalmamış hallerini görmek dayanılmaz bir ıstırap veriyor.

Denildiği üzere, “Biz Balkanları kaybettiğimizde bir toprak parçası değil, bir vatan kaybettik!”

Demek lazım ki artık, “Biz şimdiki muhacirleri kaybedersek sadece insanlığımızı değil, günü gelince ANAVATAN’ı da kaybederiz!”

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..