İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 24799

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 7843

İstanbul

Ömer Poyraz

3 / Puan: 4948

İstanbul

Bulut Sever

4 / Puan: 4397

İstanbul

Mümin Yolcu

5 / Puan: 3694

İstanbul
İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 2941

İstanbul

Sezer Emlik

8 / Puan: 2769

Bartın

Ozan Bilican

9 / Puan: 1956

İstanbul

Detroitli Kızıl

10 / Puan: 1590

İstanbul

Salieri Alt Tire

11 / Puan: 1585

İstanbul

Vlad Emir

12 / Puan: 1519

İstanbul

Sıla Münir

13 / Puan: 1346

İstanbul

Osman Batur Akbulut

14 / Puan: 1335

Kırıkkale

Mustafa Kılıç

15 / Puan: 1280

İstanbul

Ferit Çaydangeldi

16 / Puan: 991

Ankara

Ali Turan

17 / Puan: 973

İstanbul

Mücahid Cesur

18 / Puan: 928

İstanbul

Ahmet Demir

19 / Puan: 837

İstanbul

Müsemma Şahin

20 / Puan: 822

İstanbul

Yamanduruş

21 / Puan: 806

Sakarya

Lagari Alıntılar

22 / Puan: 778

İstanbul

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 769

Erzincan

Mesut Toprak

24 / Puan: 751

Ankara

Muharrem Morkoç

25 / Puan: 739

İstanbul

Emre Keleş

26 / Puan: 709

Ankara

Alpay Gökçe

27 / Puan: 683

İstanbul
İstanbul

Reşit Akpınar

29 / Puan: 615

Erzurum

Ali Osman Rothschild

30 / Puan: 562

Ankara

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 01 saat 33 dakika kaldı.

Bulut Sever yazdı, 434 kez açıldı, 10 misafir olmak üzere 21 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
30 Tem 16 14:00

Bulut Sever

Puan: 4397

Darbe (İşgal) Teşebbüsü Tehlikesi Bitti (Mi)
083d3f6a05baa1d4ec6fd7ea53350c521469875633

083d3f6a05baa1d4ec6fd7ea53350c521469875633

Üzerinden iki hafta geçti.

Yatsı için camiye girerken köprülerin kapatıldığını okumuş ve işkillenmiştim. Yine de yanılıyorumdur diye düşündüm ve farzı kılıp bir daha telefonuma baktığımda artık bunun başlamış olan, o ana kadar ‘darbe’ diye düşündüğümüz bir hareket olduğuna gördüm.

Evimi, yani eşimi ve çocuklarımı hemen aradığımı hatırlıyorum. Memlekettelerdi ve ayrıydık. İlk kez ayrı kaldığımıza, bu hareketin sonucu bizler için menfi olursa bulundukları yer itibariyle pek sıkıntı yaşamayacaklarını, daha muhafazalı olacaklarını düşündüğümden çok sevindim.

Eşime aynen, ‘Fetullahçıların’ darbe yapmaya çalıştığını, gecenin sabahına ne olacağını bilmediğimizden evden dışarı çıkmamasını, çocukları çıkarmamasını ve eğer başarılı olurlarsa ülkenin içinde bulunduğu durumdan sebep bir müddet görüşemeyebileceğimizi, yanlarına gelemeyebileceğimi kesin bir dille ifade ettim. Zira bu hainlerin içinde bulundukları patolojik durumun farkındaydım ve benim gibi düz bir adamın dahi başına neler gelebileceğini, nasıl bir zulme uğrayabileceğimi az-çok tahmin ediyordum. Kısa konuşmama son verirken kendilerini Allah-ü Teâlâ’ya emanet ettim ve telefonu kapattım.

O geceye doğru ilerlerken içinde bulunduğum toplumdan beni ilk utandıran şey ise şu oldu. Cami çıkışı bu mevzuyu öğrendikten sonra sigara alıp ilk olarak ne olup bittiğini öğrenmek için eve gitmeye karar verdik arkadaşlarla. Peşi sıra uğradığımız her iki benzin istasyonunda da uzun kuyruklar oluşmaya başlamıştı. Evin önüne geldiğimiz zaman ise yanyana duran bankamatiklerin de aynı akıbete uğramış olduğunu gördük.

Kimse kusura bakmasın, ilk olarak benzin, nakit para veyahut benim göremediğim başka bir meta için oluşan kuyrukların bekleyenlerin hepsi ‘karşı’ mahalleden değil, ağırlıklı olarak bizdendi!

Evde televizyon olmadığından internet üzerinden açtığım TRT’de o uğursuz bildirinin arka arkaya okunduğunu görünce kanın beynime hücum ettiğini, elimin ayağımın titremeye başladığını hatırlıyorum. Bundan sonrası ise bu 15 gün içerisinde sadece 2 gece ara verdiğimiz ve ilk gece hariç diğer tüm gecelerde Vatan Emniyet Müdürlüğü’nde tuttuğumuz nöbetlerdir… Rabbim cümlesinin kabul etsin.

Elbette ki bu bir ‘darbe’ girişi değildi. Darbeler tarihine baktığımız zaman darbelerin bir tekniği olduğunu görürüz. İnşaat yapmak gibi bir şeydir aslında. Basit, sıradan ve belli kuralları olan. Hükümetin yetkili olduğu ve toplumun diz bağlarının çözülebileceği stratejik birkaç yerin silahlı kuvvetlerce ele geçirilmesidir darbe. Hızlı, kesin ve bitirici.

15 Temmuz gecesi yapılmaya çalışılanın, ‘darbe’ yapmaya çalışanlarca kullanılan asker(!) türü ve onların elinde bulunan silahlar ve kullanış biçimleri başarılmak istenilenin bir darbe değil, iç savaş çıkarmak ve kısa-orta vadede ülkenin işgaline sebep olacak bir süreci hazırlamak olduğu açıkça görülmüştür.

Kendimize dönüp baktığımızda milletçe / devletçe bu bizim her darbe girişiminde olduğu gibi ‘bizden’ çıkan fakat bizden olmayıp ‘bizden olmayanların’ sınırsız destekleriyle gerçekleştirilmeye çalışılan açık bir darbe / örtülü bir işgal hareketi karşısında ilk zaferimiz. Sahiden öyle mi diye bir soru cümlesi koymak isterim buraya.

Bizim ilk tecrübemiz fakat onların hem bizde hem de dünyada gerçekleştirmeye çalıştığı ilk darbe girişimi değil. Yani karşımızda bu husus hakkında detaylı malumatı ve epey bir tecrübesi olan bir düşman ile karşı karşıyayız.

Düşünmeden edemiyorum, bu adamlar bu kadar tecrübeli ise, ki tecrübeli, bizim bu darbe (işgal) girişimi karşısında göstereceğimiz onlara göre müspet veya menfi tepkileri hesap etmemiş ve bizlerin göstereceği tepkilerin türevinin türevini almamış mıdır?

Bu düşünce, bu topraklarda yaşayan insanların duruşunu, ferasetini, cesaretini küçümsemek için yazılmadı elbette. Bizler gibi o gece sadece ilçesinin emniyet müdürlüğü önünde bu girişime karşı koyanlardan olmayıp hassaten kurşunların, topların, yazıya dökmek kolaydır ama ölüme karşı duran, ölümle burun buruna gelmiş ve içlerinden şehadet şerbetini kana kana içmiş o güzel insanların haklarını nasıl öderiz?!

Korkum sadece darbe diye yapılmak istenen vatan topraklarının işgaline zemin hazırlama girişiminin tam olarak meydanlarda nöbet tutan halkımızın anla(ya)maması ve yetkililerce anlatılamaması. Cumhurbaşkanımız bile ilk defa dün gece yaptığı konuşmada ‘işgal’ kelimesini kullandığına göre bir durup düşünmek gerektiği kanaatindeyim.

Bu 15 gün içinde sadece 2 gece evinde geceleyen yüzbinlerce insandan biri olarak meydanlarda gördüğüm, ilk 3-4 günden sonra ‘işin’ sadece bir karnaval havasına döndürüldüğü, sanki her şey bitmiş gibi muzaffer bir komutan edasıyla nümayişler düzenlendiği idi.

İnsanlar sevinmesin mi, mutlu olmasın mı bu hainlik ilk etapta bertaraf edildiği, millet gözünü kırpmadan bu işgal hareketine dur dediği için diye ben de demeden edemiyorum. Fakat bir yandan meselenin ciddiyeti, diğer bir yandan bir arkadaşımın da dâhil olduğu ve zırh delici mermilerle neredeyse ailesinin cenazesini zor tanıdığı yeğeninin de bulunduğu yüzlerce şehidin acısının ve yaralananların hayatlarının 14 Temmuz gününde olduğu gibi bir daha devam edemeyecek olmasının burukluğunun var olması, bu rahatsızlığımı uygun zeminlerde dile getirmek mecburiyetinde bırakıyor.

Bu mevzu hakkında birkaç perspektiften olaya bakmak ve yazıya dökmek isteriz. Meydanlar için son söyleyeceğimiz şey ise, boş bırakılmaması ve insanımızın bir miktar daha vakur bir duruşla beklemesinin daha doğru olduğudur.

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..