İyi Yazarlar
İyi Okurlar
Ankara
Bartın
İstanbul

Ömer Poyraz

İstanbul

İstanbul
İstanbul
İstanbul

Bulut Sever

İstanbul

İstanbul
İstanbul
İstanbul
İstanbul

Aa

İstanbul

İstanbul
İstanbul
İstanbul
İstanbul
Kırıkkale
Erzurum
İstanbul

Ali̇ Turan

İstanbul

İstanbul
Erzincan
Sakarya
Ankara
Yozgat
İstanbul

Ahmet Demi̇r

İstanbul

İstanbul
İstanbul
İstanbul
Ankara
Ahmet Demi̇r yazdı, 7 kez açıldı, 3 kişi beğendi, 1 yorum yapıldı.
24 Mar '15 12:00

Ahmet Demi̇r

İstanbul

Geride Kalanlar

- "Bu evde bir amca ve karısı, filancalar otururdu, tanır mıydın onları?"

- "Hayır, ilk defa sizden duyuyorum."

***

Bugünlerde bilgisayar başında çalışırken aniden dalıyorum. Dedem ve ninem geliyor aklıma. Önce sanki yaşıyorlarmış gibi oluyor sonra içimi bir hüzün kaplıyor. Hayatlarının son virajlarında hayattan beklentileri, benim için temennileri, son zamanlarda bana söyledikleri ve aniden gidişleri..

İçimi en çok yakan ise unutulup gitmeleri. 50 yıldır her tarafı dolaşan, herkesin bildiği adamı, sanki hiç yaşamamış gibi bilmemezlikten geliyorlar. Yaşadıkları ev, evden son çıkışları gibi capcanlı duruyor. Ama önünden geçen insanlar tamamen yabancılaşmış. Biliyorum, bir delikanlıyı durdurup, "Tanır mıydın onları?" desem, alacağım cevabı biliyorum. İşte en çok bu düşünce yıkıyor beni.

Bizler sıradan insanlarız. Bizden sonraki kuşakların her gün bizim ismimizi söylemelerini, kitapların bizden bahsetmesi kastetmiyorum. Hem, her gün ismini andığımız adamlara, "Edison, elektriği bilmem şu kadar denemeden sonra bulmuş." dememizin mesela, ne faydası var onlara. Hayırla yad edip, dua etmedikten sonra. Benim bahsettiğim hayatın vefası, belki hafızası. Hani, sıcak bir su kabını olduğu yerden alırsınız da bir süre sıcak kalmaya devam eder, aniden soğumaz, onun gibi bir şey.

Gerçi, ben eskileri ne kadar hatırlıyor ve yad ediyorum? Mesela ilk çocukluğumdaki, benden 3 kuşak önceki komşu nineyi? Ben daha yeni yeni dünyayı keşfetmeye çalışırken, o dünyayı çoktan bitirmişti bile. Ve mekana benim yeni yeni gölgem düşmeye başlamışken, onun kokusu her yere sinmiş olmalıydı. Ama ben onu hatırlıyorum, ne zaman sokağa çıkmış olsam, ölüm yatağında iken camdan bana son kez seslenişi ve eve daveti, benim ise dinlemeyip arka bahçeye top oynamaya gidişim aklıma geliyor. O an bende kazınmış, ikindi vaktinin altın renkli güneş ışığı ile.

Daha söylenecek çok şey var ama neye yarar. Allahu Tealadan ahiret saadeti diliyorum tüm tanıdıklarıma, ahiretleri iyi olsun.

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.

Misafir

24 Mar '15 15:22

İçten, samimi.. Çok güzel ifade edilmiş, o bibirine giren hatıralar. Teşekkürler yazı için.

CEVAPLA
Bunlar da ilginizi çekebilir..
Siz de Türkiye yazarı olmak ister misiniz?
Kaydol