İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 21190

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 7658

İstanbul

Bulut Sever

3 / Puan: 4285

İstanbul

Ömer Poyraz

4 / Puan: 3468

İstanbul

Mümin Yolcu

5 / Puan: 3149

İstanbul
İstanbul

Ozan Bilican

7 / Puan: 1885

İstanbul

Salieri Alt Tire

8 / Puan: 1571

İstanbul

Mustafa Karayel

9 / Puan: 1553

İstanbul

Detroitli Kızıl

10 / Puan: 1503

İstanbul

Sezer Emlik

11 / Puan: 1428

Bartın

Osman Batur Akbulut

12 / Puan: 1308

Kırıkkale

Sıla Münir

13 / Puan: 1308

İstanbul

Vlad Emir

14 / Puan: 1229

İstanbul

Ferit Çaydangeldi

15 / Puan: 974

Ankara

Mustafa Kılıç

16 / Puan: 972

İstanbul

Ali Turan

17 / Puan: 936

İstanbul

Mücahid Cesur

18 / Puan: 920

İstanbul

Müsemma Şahin

19 / Puan: 794

İstanbul

Ahmet Demir

20 / Puan: 788

İstanbul

Yamanduruş

21 / Puan: 743

Sakarya

Mesut Toprak

22 / Puan: 743

Ankara

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 719

Erzincan

Muharrem Morkoç

24 / Puan: 710

İstanbul

Alpay Gökçe

25 / Puan: 681

İstanbul

Emre Keleş

26 / Puan: 655

Ankara

Lagari Alıntılar

27 / Puan: 623

İstanbul

Ali Osman Rothschild

28 / Puan: 545

Ankara

Kumru

29 / Puan: 533

Adana

Sadık İbrahim

30 / Puan: 512

İstanbul

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 02 saat 44 dakika kaldı.

Yusuf Basat yazdı, 185 kez açıldı, 6 misafir beğendi, 3 yorum yapıldı.
29 Eyl 17 13:00

Yusuf Basat

Puan: 412

Yok Oluş Hikayesi 

Merhaba arkadaşlar. Bu gün ölümü konuşalım istiyorum. Ölümden daha ciddi hiçbir şeyin olmadığını ve değerli bir toprak kokusu hakkında laflayalım biraz istiyorum.

Nedir ölüm? Basit bir yok oluş mu? Ya da bir son, bir bitiş mi? Yoksa yeni ve taze bir başlangıç mı? Hepimize göre değişen bir kavram ve en güçlü, en baki gidiş hikayesidir ölüm. Eşin senden ayrılsa nerede olduğunu bilirsin, annen baban evi terk etse nereye gideceğini bilirsin, evladın arkadaşımda kalacağım dese onun arkadaşında olduğunu düşünür ve bilirsin. Ve korkmaz insan çünkü bilir. Bazı hikayeler vardır, ne pahasına olursa olsun ulaşılamayan hikayeler, insan kendi hikayesine ulaşamaz mı? İşte bu hikayelerde insan kendi hikayesi de olsa ulaşamaz. Hatta ne yaparsanız yapın, isterseniz isyan edin, bağırın çağırın, yemeden içmeden kesilin, kendinize zulmedin, dünyanın en zengini bile olsanız asla bu hikayenize ulaşamazsınız. Çünkü kimisinin hikayesi başlı başına bir kadından, bir adamdan ibarettir. Bir kız çocuğu için hikayesi babasından ibarettir, bir annenin hikayesi ise her zaman evladından ibarettir, kimisinin de bir arkadaş,bir kardeşten ibarettir hikayesi. Bu hayatta herkesin bir hikayesi vardır; kimisi yüreğine kazırken kimisi iliklerine kadar yaşar hikayesini, kimisi korkup kaçarken kimisi cesurca yüzleşir.

İnsan ömründe bir kerede olsa aşık olur, fakat herkes iyi bilir ki aşkın acı yönü daima mutluluk yönünden ağır basmıştır her zaman. Çünkü bu, aşkın doğasında olan en temel olgudur. Bizler her zaman aşkın en acı yönünü bir terk ediş, bir ayrılış olarak biliriz ama aşkın acıdan kasıp kavuran pek fazla görünmeye yönü vardır. Ölüm. Bir başkası gelip sevdiğini elinden alsa o kişiye kızarsın belki ama ölüm söz konusu olunca insan kimseye kızamıyor. Çünkü ölüm, bizlere biçilmiş en yüce kaftandır. İnsanın sevdiği birini kaybetmesi demek artık sonsuza kadar tek bir yerde ve tek bir yere ait olduğunu bilmektir, buda biz insanoğlunun yüreğini paramparça eden bir etkendir çünkü ne yaparsak yapalım geri getiremeyeceğimizi biliriz. Çaresizlik,insanoğlunun içinde beslediği umuda karşı taarruza geçen bir düşman olmuştur her zaman. Bütün meselede bu aslında; ecel kapımızı çalınca umudumuzda onunla birlikte gidiyor.

Bir kız çocuğu doğup büyüyüp olgunlaşıp aşık olacağı zamana kadar ilk aşkı ve tek aşkı olarak babasını görür her zaman. Hiç kaybetmeyecekmiş gibi. Kız çocukları babalarına düşkün olur derler, hakikaten de öyle. Lakin bizler için en zor şeydir belkide ailemizi kaybetmek. İhtimal dahi vermezsin, düşünmezsin bile çünkü ölüm ile hiç tanışmadın bu güne kadar. Ölümü sadece masallar ve filmlerden biliyorsun. Bir akraban öldü fakat çok üzülmedin çünkü hiç görmediğin uzak bir akrabandı. Ne aşık olduğun insanı nede bir arkadaşını kaybettin, yakınından hiç kimseyi kaybetmedin bu güne kadar... Ama bu gün senin hayata ilk geleceğin gündür sevgili dostum, bu gün senin olgunlaşacağın gün, bu gün senin büyüdüğün gündür. Bir kız çocuğunun babasını kaybetmesi demek; savaşın ortasında silahsız kalmak, milyonlarca derece sıcaklığa sahip bir güneşin altında gölgesiz kalmak, zulmün ortasında adaletsiz kalmak, en önemli yazının ortasında kalemsiz kalmak ve çölün ortasında susuz kalmak gibi... Çok acı çekiyorsun değil mi sevgili dostum? Çok acı çekiyorsun, hatta o geri gelecekse eğer daha fazla acıyı da çekmeye hazırsın fakat nafile. İliklerinde akan kana kadar hissetsen de ölümün acısını, kimse geri gelmeyecek ve sana sadece toprağına gidebilmek kalacak. Bir avuç toprak... Ne o yoksa kimsenin gösterdiği değer samimi gelmiyor mu? Yoksa sana daha önce yüzünü dönen insanlar sana acıyarak sahte bir şefkat mi gösteriyorlar? Ne kadar boş gözlerle hayata bakarsan bak, sen artık yapayalnızsın ve büyüdün! Kendine ne kadar zulmetmek istersen et fakat sen artık olgun bir insansın. Ne pahasına olursa olsun, ölümü bir kerede tatmışsa insan, ondan başka hiçbir acı ölümün sunduğu acı kadar sirayet etmez kalbinize.

Nedir ölüm? Basit bir yok oluş mu? Ya da bir son, bir bitiş mi? Yoksa yeni ve taze bir başlangıç mı? Hepimize göre değişen bir kavram ve en güçlü, en baki gidiş hikayesidir ölüm. Fakat ölüm yeni bir başlangıç değil, bitiştir işte, bitiş...

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
02 Eki 22:00

Öncelikle değerli yorumlarınız için teşekkür ederim. Ölümün anlamı herkesin çektiği acıya göre değişen bir unsurdur. Sonuçta insan, sevdiğini ecele teslim ederken mantık çerçevesinde bir olumlama yapamayabiliyor. Her şey ölüyorda, ölüm ölmüyor.

02 Eki 21:33

Misafir

İşte asıl bitiş ölüm değildir ölümden sonra ki bilinmezliktir asıl bitiş .kelimeler akıcı ve ben gayet yeteri kadar begendim başarılar

Bunlar da ilginizi çekebilir..