İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 23014

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 7716

İstanbul

Bulut Sever

3 / Puan: 4327

İstanbul

Ömer Poyraz

4 / Puan: 4078

İstanbul

Mümin Yolcu

5 / Puan: 3405

İstanbul
İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 2254

İstanbul

Ozan Bilican

8 / Puan: 1911

İstanbul

Sezer Emlik

9 / Puan: 1815

Bartın

Salieri Alt Tire

10 / Puan: 1580

İstanbul

Detroitli Kızıl

11 / Puan: 1555

İstanbul

Sıla Münir

12 / Puan: 1336

İstanbul

Osman Batur Akbulut

13 / Puan: 1327

Kırıkkale

Vlad Emir

14 / Puan: 1281

İstanbul

Mustafa Kılıç

15 / Puan: 1051

İstanbul

Ferit Çaydangeldi

16 / Puan: 979

Ankara

Ali Turan

17 / Puan: 956

İstanbul

Mücahid Cesur

18 / Puan: 922

İstanbul

Ahmet Demir

19 / Puan: 824

İstanbul

Müsemma Şahin

20 / Puan: 808

İstanbul

Yamanduruş

21 / Puan: 763

Sakarya

Mesut Toprak

22 / Puan: 749

Ankara

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 733

Erzincan

Muharrem Morkoç

24 / Puan: 724

İstanbul

Emre Keleş

25 / Puan: 684

Ankara

Lagari Alıntılar

26 / Puan: 683

İstanbul

Alpay Gökçe

27 / Puan: 682

İstanbul

Ali Osman Rothschild

28 / Puan: 550

Ankara

Reşit Akpınar

29 / Puan: 544

Erzurum

Kumru

30 / Puan: 533

Adana

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 01 saat 00 dakika kaldı.

Yusuf Basat yazdı, 132 kez açıldı, 4 misafir beğendi, 1 yorum yapıldı.
9 Kas 17 21:00

Yusuf Basat

Puan: 433

İnsan 

İnsan... “Ey insanoğlu” diye hiddetli bir nutuk ile başlamak isterdim. Derdiniz nedir ey insanlık? Bir derdimiz var dostlar, büyük bir derdimiz var hem de. “Senin derdin küçük sen şöyle geç, ah bey amca senin derdin baya büyükmüş sen böyle yanımıza gel” demeyecekler hiçbirimize. Kimse demeyecek, en yakının dahi demeyecek. Bir yerlerde "kendi düşen ağlamaz" sözüne erişip düştüğümüz gibi kalkmasını kendimiz öğreneceğiz. Bu günkü konumuz dertlerimiz.

İnsanlar dinledikleri dertlerden sonra zihinsel olarak antideprasan niteliğinde güçlü bir silah gibi görürler teselliyi, oysa teselli oyulmuş olan boş bir oyuğa yeniden toprak atmaktır. İnsan doğrulup ilk adımını atacağı an düşer, bu da hayatın küçük yaşta seni daima aşağıya çekeceğinin delaletidir. Kimimiz defalarca düştük, kimimiz düşürüldük ama sonunda bir şey öğrendik; kalkmak. Her seferinde düştüğümüz yerden dizlerimizde birer yara izi ile kalktık ve bu da düştüğümüzün somut örneği olan izlerle yaşayıp o izler sayesinde neden ve ne uğuruna düştüğümüzü hiçbir zaman unutmamamızı sağladı. İnsan düşer sevgili dostum, insan daima düşerek öğrenir. Düşmeyen insan hayatı eksik yaşamış bir insandır, işte bu yüzdendir ki; düşmek, bıraktığı izler dışında birçok şeyi de öğretir bizlere. Düştükçe daha çok sarılırız yaralarımıza ve sarıldıkça yaralarımıza bunun düşmemek anlamına gelmediğini görürüz. Sonra hayattan ikinci bir şeyi daha öğreniriz; düşme, çünkü düşersen yalnız kalırsın. Edindiğimiz o kadar derdin, tasanın bir anlamı vardı şimdi bunları yitirmek uğuruna düşmemek için çaba gösteriyor olmak bizleri her ne kadar hayatın karşısında ezici bir mağlup gibi gösterse de, biz insanoğlunun tek sorunu içimizden defedemediğimiz ego savaşlarıdır. Ne zaman egolarımızı yüzüstü bırakır ve arkamızı dönüp uzaklaşırsak o zaman zihnimize karşı olan tahakkümü elimizde bulundurabiliriz. Çünkü bizler insanız ve insan yalnız kalma kaygısına düşmemek uğuruna doğası gereği kibir denilen bataklıktan en az bir kereliğe mahsus atlamayı göze alır. Kimimiz o bataklıkta saplanır kalır, kimimiz ise layıkıyla atlar oradan. Kibir bazen bazılarımızı cehalete sürüklese de, bazılarımız nasibini kısa süreli alır ve kibir karşısında olgunlaşır. Buna da, her kötü arzu ve istekten doğan zafer diyebiliriz kendimiz için. Sonunu düşünmeden en zorlandığımız şeyi, yani kendimizi sorgulamalı ve dertlerimizin gizli kalmış birer kibirden doğup doğmadığını kendimize sormalıyız. İşin aslı dostum, bazen dertlerimizin suni olduğunu göremeyip dert babası gibi görünmek daha değerli kılmaz bizleri insanların gözünde, o yüzdendir ki her şeyden önce bizler teselli bekleyerek anlattığımız ve karşımızdakinden beklediğimiz teselliyi de aldıktan sonra memnuniyetsizce gömüldüğümüz dertlerimiz ile ne zaman yüzleşir ve ne zaman onların zihnimizde duygu yüklü geçici birer eylem olduğunu kendimize itiraf edebilirsek o zaman kalıcı bir refaha ulaşabiliriz.

Ve unutulmamalıdır ki; insan ne vakit kurtulursa gizli kalmış kibrinden o vakit kavuşur gönül hanesinde arzuladığı baharlara…

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..