İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 23623

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 7828

İstanbul

Bulut Sever

3 / Puan: 4353

İstanbul

Ömer Poyraz

4 / Puan: 4252

İstanbul

Mümin Yolcu

5 / Puan: 3494

İstanbul
İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 2496

İstanbul

Sezer Emlik

8 / Puan: 2176

Bartın

Ozan Bilican

9 / Puan: 1924

İstanbul

Salieri Alt Tire

10 / Puan: 1582

İstanbul

Detroitli Kızıl

11 / Puan: 1566

İstanbul

Sıla Münir

12 / Puan: 1340

İstanbul

Vlad Emir

13 / Puan: 1337

İstanbul

Osman Batur Akbulut

14 / Puan: 1331

Kırıkkale

Mustafa Kılıç

15 / Puan: 1085

İstanbul

Ferit Çaydangeldi

16 / Puan: 982

Ankara

Ali Turan

17 / Puan: 960

İstanbul

Mücahid Cesur

18 / Puan: 924

İstanbul

Ahmet Demir

19 / Puan: 828

İstanbul

Müsemma Şahin

20 / Puan: 811

İstanbul

Yamanduruş

21 / Puan: 771

Sakarya

Mesut Toprak

22 / Puan: 749

Ankara

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 744

Erzincan

Muharrem Morkoç

24 / Puan: 727

İstanbul

Lagari Alıntılar

25 / Puan: 719

İstanbul

Emre Keleş

26 / Puan: 692

Ankara

Alpay Gökçe

27 / Puan: 682

İstanbul

Reşit Akpınar

28 / Puan: 570

Erzurum

Ali Osman Rothschild

29 / Puan: 554

Ankara

Kumru

30 / Puan: 533

Adana

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 03 saat 47 dakika kaldı.

Yusuf Basat yazdı, 182 kez açıldı, 11 misafir olmak üzere 12 kişi beğendi, 2 yorum yapıldı.
5 Oca 18 17:00

Yusuf Basat

Puan: 446

Ruhsal Denge

Havada sahte bir güneş ve arkasında çıkmayı bekleyen saf bir beyazlık. Tek tük esip duran sonbahardan kalma yapraklar ve onları peşinden takip eden koca yürekli bir mevsim; “sonbahar”. Dertlerimizi dert edinen, ondan her ne kadar gidersek gidelim daima kapısı yüzümüze kapanmayan tek mevsimdir sonbahar. Bitmesin diye sarılmaya çekinir olduk olmasına ama her şey gibi sonbaharda geldi ve geçti.

Kendimi bulduğum günden beri kış aylarına zemheri der, zemheri olarak tanımlarım. Çünkü kendimi bulduğum günden beri kış mevsimini şen şakrak, neşeli bir şekilde geçiremedim. Sonbahardan kalma yüreğimde taşıdığım savrulan acılarla çetin geçirdim zemheriyi. Sonbaharda yüklenen hüzün, yeni bir yılın eşiğinden geçip saf bir kış ayında refaha erişir. Evet normal şartlarda bunun böyle olması gerekir. Peki sorun nedir? Sorun kendimizi tamamen bulamamış, en görkemli coğrafyaya sahip ruhlarımızı bulamamış olmamız ve en büyük eksik birbirimizin ruhlarına dokunamıyor oluşumuz. Ne zaman bu hale geldik, nasıl yıprandık ve bu denli yıprattık? İnsanoğlu doğası gereği (bunu da çok sık söyler oldum ama insanoğluna iyimser davranıp suçu hep kendi mayamıza atıyorum) yıpranır ve yıpratır, çünkü bizler hiçbir şeyi bilmesek bile yıpranmayı da yıpratmayı da çok iyi biliriz. Neden diye sorma, nedeni olsa çözümü de olurdu. Kendi çıkarlarımız, egolarımız, kibirlerimiz uğruna yaşamayı bıraktığımız gün belki de yıpranmak ve yıpratmak bizler için yürürlükten kalkacak fakat insanoğlu birini yapsa diğerinin üstesinden gelemiyor, yani hep bir eksiklik yaşamaya devam ediyoruz. Şu da aşikar bir gerçek ki; bir yanımız hep bir eksiklik ülkesi olarak kalmaya devam edecek. Bu günlerde yeni insanlar (ruhlar) tanımaya başladım, hangisi gerçek hangisi sahte çözümleyemediğim bu dönemde insan ruhu üzerine düşünüyor olmam bizlerin bedenlerden önce ruhlara dokunma arzusu gütmemiz gerektiğini benimseyişimdendir. İnsanın kendine yaptığı en büyük kötülüklerin belki de başında gelir kendi ruhunu sevgiye aç bırakması ve insan bir kere kendi ruhunu sevgiye aç bırakınca, bırakın bir başkasının ruhuna dokunmayı yeniden kendi ruhunu bulmak için bile bir güç sarf edemiyor. Yıpranmak ve yıpratmak derken aslında sevmek ve sevilmekten bahsediyordum. Ne koşulda olursa olsun bedenen değil de ruhen sevip sevildiğimiz zaman yıpranıp yıpratmamayı da öğreneceğiz sevgili dostum. Kendini bulamamış yahut kendi yapabileceklerinin farkına varamamış insanlara da kızmayın, çünkü bazı insanlar kendi kendilerini bulabilecek kadar şanslıyken, bazı insanlara ancak başka insanların (ruhların) dokunması ve fark ettirmesi gerekir. İşte bu insanlar sanıldığından da temiz ve saftır. Ruhsal bir desteğe ihtiyaç duyan insanlar her ne kadar bunu söyleyemeseler de, onlara iyi bakın; arzu ve şefkatten doğan bir güneşin açmasını beklediklerini göreceksiniz. Dönem dönem yaşadığımız ruhsal denge bozukluklarımızın geçici birer süreç olduğunu hiçbir zaman göremeyiz, bunu görebilmenin de temelinde kendi ruhumuzun sınırlarını kendimizin çizmesi yatar. Çünkü insan kendi sınırlarının farkına varabildiği zaman, dışarıdan bir gücün yönetiminden ziyade kendisine karşı olan tahakkümün tamamını kendi elinde hissedecektir.

Ruhlarımızın bir gün refaha ermesi ve iyileşmesi dileğiyle…

Antika, edebi bir ruhtan tüm ruhlara selam olsun…

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..