İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 32738

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 8151

İstanbul

Ömer Poyraz

3 / Puan: 6870

İstanbul

Sezer Emlik

4 / Puan: 6222

Bartın

Mümin Yolcu

5 / Puan: 5112

İstanbul

Bulut Sever

6 / Puan: 4936

İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 4452

İstanbul

Payitaht İstanbul

8 / Puan: 4140

İstanbul

Mustafa Kılıç

9 / Puan: 2561

İstanbul

Ozan Bilican

10 / Puan: 2347

İstanbul

Aa

11 / Puan: 1938

İstanbul

Detroitli Kızıl

12 / Puan: 1764

İstanbul

Salieri Alt Tire

13 / Puan: 1622

İstanbul

Sıla Münir

14 / Puan: 1442

İstanbul

Osman Batur Akbulut

15 / Puan: 1367

Kırıkkale

Lagari Alıntılar

16 / Puan: 1123

İstanbul

Ali Turan

17 / Puan: 1103

İstanbul

Ferit Çaydangeldi

18 / Puan: 1031

Ankara

Reşit Akpınar

19 / Puan: 1022

Erzurum

Yamanduruş

20 / Puan: 979

Sakarya

Ali Osman Rothschild

21 / Puan: 952

Ankara

Mücahid Cesur

22 / Puan: 942

İstanbul

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 921

Erzincan

Ahmet Demir

24 / Puan: 902

İstanbul

Emre Keleş

25 / Puan: 883

Ankara

Müsemma Şahin

26 / Puan: 877

İstanbul
İstanbul

Mesut Toprak

28 / Puan: 850

Ankara

Muharrem Morkoç

29 / Puan: 838

İstanbul

Aykut Giray

30 / Puan: 788

Yozgat

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 01 saat 11 dakika kaldı.

Yusuf Basat yazdı, 283 kez açıldı, 12 misafir olmak üzere 13 kişi beğendi, 2 yorum yapıldı.
5 Oca 18 17:00

Yusuf Basat

Puan: 568

Ruhsal Denge

Havada sahte bir güneş ve arkasında çıkmayı bekleyen saf bir beyazlık. Tek tük esip duran sonbahardan kalma yapraklar ve onları peşinden takip eden koca yürekli bir mevsim; “sonbahar”. Dertlerimizi dert edinen, ondan her ne kadar gidersek gidelim daima kapısı yüzümüze kapanmayan tek mevsimdir sonbahar. Bitmesin diye sarılmaya çekinir olduk olmasına ama her şey gibi sonbaharda geldi ve geçti.

Kendimi bulduğum günden beri kış aylarına zemheri der, zemheri olarak tanımlarım. Çünkü kendimi bulduğum günden beri kış mevsimini şen şakrak, neşeli bir şekilde geçiremedim. Sonbahardan kalma yüreğimde taşıdığım savrulan acılarla çetin geçirdim zemheriyi. Sonbaharda yüklenen hüzün, yeni bir yılın eşiğinden geçip saf bir kış ayında refaha erişir. Evet normal şartlarda bunun böyle olması gerekir. Peki sorun nedir? Sorun kendimizi tamamen bulamamış, en görkemli coğrafyaya sahip ruhlarımızı bulamamış olmamız ve en büyük eksik birbirimizin ruhlarına dokunamıyor oluşumuz. Ne zaman bu hale geldik, nasıl yıprandık ve bu denli yıprattık? İnsanoğlu doğası gereği (bunu da çok sık söyler oldum ama insanoğluna iyimser davranıp suçu hep kendi mayamıza atıyorum) yıpranır ve yıpratır, çünkü bizler hiçbir şeyi bilmesek bile yıpranmayı da yıpratmayı da çok iyi biliriz. Neden diye sorma, nedeni olsa çözümü de olurdu. Kendi çıkarlarımız, egolarımız, kibirlerimiz uğruna yaşamayı bıraktığımız gün belki de yıpranmak ve yıpratmak bizler için yürürlükten kalkacak fakat insanoğlu birini yapsa diğerinin üstesinden gelemiyor, yani hep bir eksiklik yaşamaya devam ediyoruz. Şu da aşikar bir gerçek ki; bir yanımız hep bir eksiklik ülkesi olarak kalmaya devam edecek. Bu günlerde yeni insanlar (ruhlar) tanımaya başladım, hangisi gerçek hangisi sahte çözümleyemediğim bu dönemde insan ruhu üzerine düşünüyor olmam bizlerin bedenlerden önce ruhlara dokunma arzusu gütmemiz gerektiğini benimseyişimdendir. İnsanın kendine yaptığı en büyük kötülüklerin belki de başında gelir kendi ruhunu sevgiye aç bırakması ve insan bir kere kendi ruhunu sevgiye aç bırakınca, bırakın bir başkasının ruhuna dokunmayı yeniden kendi ruhunu bulmak için bile bir güç sarf edemiyor. Yıpranmak ve yıpratmak derken aslında sevmek ve sevilmekten bahsediyordum. Ne koşulda olursa olsun bedenen değil de ruhen sevip sevildiğimiz zaman yıpranıp yıpratmamayı da öğreneceğiz sevgili dostum. Kendini bulamamış yahut kendi yapabileceklerinin farkına varamamış insanlara da kızmayın, çünkü bazı insanlar kendi kendilerini bulabilecek kadar şanslıyken, bazı insanlara ancak başka insanların (ruhların) dokunması ve fark ettirmesi gerekir. İşte bu insanlar sanıldığından da temiz ve saftır. Ruhsal bir desteğe ihtiyaç duyan insanlar her ne kadar bunu söyleyemeseler de, onlara iyi bakın; arzu ve şefkatten doğan bir güneşin açmasını beklediklerini göreceksiniz. Dönem dönem yaşadığımız ruhsal denge bozukluklarımızın geçici birer süreç olduğunu hiçbir zaman göremeyiz, bunu görebilmenin de temelinde kendi ruhumuzun sınırlarını kendimizin çizmesi yatar. Çünkü insan kendi sınırlarının farkına varabildiği zaman, dışarıdan bir gücün yönetiminden ziyade kendisine karşı olan tahakkümün tamamını kendi elinde hissedecektir.

Ruhlarımızın bir gün refaha ermesi ve iyileşmesi dileğiyle…

Antika, edebi bir ruhtan tüm ruhlara selam olsun…

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..