İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 25530

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 7880

İstanbul

Ömer Poyraz

3 / Puan: 6126

İstanbul

Bulut Sever

4 / Puan: 4629

İstanbul

Mümin Yolcu

5 / Puan: 3820

İstanbul

Mustafa Karayel

6 / Puan: 3252

İstanbul

Sezer Emlik

7 / Puan: 3163

Bartın
İstanbul

Ozan Bilican

9 / Puan: 1969

İstanbul

Detroitli Kızıl

10 / Puan: 1610

İstanbul

Vlad Emir

11 / Puan: 1610

İstanbul

Salieri Alt Tire

12 / Puan: 1588

İstanbul

Mustafa Kılıç

13 / Puan: 1409

İstanbul

Sıla Münir

14 / Puan: 1360

İstanbul

Osman Batur Akbulut

15 / Puan: 1340

Kırıkkale

Ferit Çaydangeldi

16 / Puan: 1002

Ankara

Ali Turan

17 / Puan: 981

İstanbul

Mücahid Cesur

18 / Puan: 930

İstanbul

Ahmet Demir

19 / Puan: 846

İstanbul

Yamanduruş

20 / Puan: 833

Sakarya

Lagari Alıntılar

21 / Puan: 831

İstanbul

Müsemma Şahin

22 / Puan: 828

İstanbul

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 788

Erzincan

Mesut Toprak

24 / Puan: 754

Ankara

Muharrem Morkoç

25 / Puan: 741

İstanbul

Emre Keleş

26 / Puan: 733

Ankara
İstanbul

Alpay Gökçe

28 / Puan: 693

İstanbul

Reşit Akpınar

29 / Puan: 636

Erzurum

Aykut Giray

30 / Puan: 602

Yozgat

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 02 saat 16 dakika kaldı.

Yusuf Basat yazdı, 117 kez açıldı, 7 misafir olmak üzere 8 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
23 Ağu 18 01:00

Yusuf Basat

Puan: 480

Kayıp

Her şey duyguyu sonlandırmakla başladı. Samimi gelen hissin bir düşman cephesine dönüştüğünü gördüğümüz gün.

Bundan iki sene öncesi, esintili ve mahur bir Ağustos günün yeşilliği içerisinde… Uğruna, savaş verdiğim kadim bir insanın arayışını sürdürdüğüm bir Ağustos günü. Değişen ve eksilen zerre bir şeyin olmayışı gibi, tıpkı o gün olduğu gibi, yeşillikler içerisinde savaşın ana kaynağını aradığım o Ağustos’un günü. Fakat şimdilerde o yeşilliğin içerisindeki arayışım kendi benliğimi bulma ümidinden başka bir şey değil. İnsan kendisinden başka kimi ararsa, şüphesiz kendini o yolda kaybeder. Kaybettim… Fikrimi, zikrimi, kadim duygularımın onurunu, her şeyden önemlisi zihnimi… Kaybettim. Uğruna feda edebileceğim ne varsa, adadım. Uğruna heba edebileceğim ne varsa, ettim. Uğruna kaybedebileceğim ne varsa, kaybettim. Şimdilerde o Ağustos gününe dönüp baktığımda, geçmişten bu günüme yayılan o gururlu umudumun sıcaklığı altında serinlemekten başka bir şey yapamadığımı görüyorum. Görüyorum, her şeyden önemlisi yaşamam gereken ne varsa, ilkokul sıralarındaki çekingenlik altında ezilişim gibi ezildiğini görüyorum. Ben münzevi bir kalem oynatıcısı, huzurlarınıza huzursuzluğumu yayıyorum… Bitmek tükenmek bilmeyen bir savaşın içerisinde geleceğime ışık tutacak olan umudun eskimeyişi, şüphesiz ayakta kalmamın en güçlü sebeplerindendir. Bu gün o umudun aralığından kendime fısıldadım usulca. Bir kadının boynuna, bir bebeğin kokusuna, bir annenin şefkatine sokulur gibi, her şeyden habersiz ve bir o kadarda merhametli… Artık karşımda başka bir insandan ziyade, kırılacak kalbi olan bir ben duruyorum. İnsan, kendi kalbini kırabiliyormuş, bir yolda hassaslaştırınca…

Her şey duyguyu sonlandırmakla başladı. Sahte bir duyguyu kendi cephemizde gördüğümüz gün. Şimdilerde kendime sorduğum tek sual; ‘ben kimim?’ ellerimden alınandan başka…

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..