İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Açık Mavi

1 / Puan: 7342

Ankara

Bülent Kesler

2 / Puan: 2393

İstanbul

Gülşen Aslan

3 / Puan: 1110

İstanbul

Mücahit Kılıç

4 / Puan: 1094

İstanbul

Sıla Münir

5 / Puan: 1035

İstanbul

Mümtaz Fuat

6 / Puan: 900

Bursa

Bulut Sever

7 / Puan: 769

İstanbul

Burhan Çekici

8 / Puan: 711

Ordu

Ali Şahan Avsuz

9 / Puan: 638

Adana
Ankara

Ahmet Lalbek

11 / Puan: 517

Erzincan

Salman Döner

12 / Puan: 457

İstanbul

Onur Gündüz

13 / Puan: 442

İstanbul

Sevdaşrn

14 / Puan: 426

İstanbul

Ahmet

15 / Puan: 404

Kayseri

Minel Alya Bayrak

16 / Puan: 393

Erzurum

Kürşat Koyuncu

18 / Puan: 335

Ankara

Nida Tandoğan

17 / Puan: 335

Adana

Aykırı Genç

19 / Puan: 311

Ankara

Meyzen Ruha

20 / Puan: 309

İstanbul

Atç

21 / Puan: 307

Eskişehir

Burcu Mıhcı

22 / Puan: 305

Ankara

Rümeysa Yağcı

23 / Puan: 286

İstanbul

Benay Özbent

24 / Puan: 255

İstanbul

Ayşegül Koçar

25 / Puan: 244

Ankara

Tuğba Bozkurt

26 / Puan: 235

Ankara
İstanbul

Nesibe Çakıcı

28 / Puan: 225

Balıkesir

Esra Aydar

29 / Puan: 209

Ordu

Kader...

30 / Puan: 204

İzmir

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 03 saat 21 dakika kaldı.

Bulut Sever yazdı, 458 kez açıldı, 3 misafir olmak üzere 14 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
30 Haz 15 16:00

Bulut Sever

Puan: 769

Baba Omuzları

Bir dokunulduğunda bin ah işitenlerle dolu toprağın üstü. Ne dokunmasını ne de duayı bilmeyen canlılar arasında çukurlar dolup taşıyor her gün. Çoğu kez sahiden birilerinin derdiyle dertlenme zevkini yaşamayıp, niyetinin bulanıklığında sadra şifa olmayan sözler mırıldanmakta insan.

Kimsenin kimseye eyvallahı yok ve herkes ben olmuş iken, biz olmanın güzelliğinde bir olamıyor.

Hakikatin çocukları olmanın alameti hayret makamında seyr-ü sefer etmek ise yokluk âleminde; varlık ile yokluk arasında bir yerlerde, insanoğlu unutmayı tercih etmiş bilinmeyen limanların gölgesinde.

Alabildiğince uzun ve hali sıkıntılı, tahammül edilemezliği bilinir bir seyahatse bu boş vermişliğin sonu eğer…

*

Sahil boyunca yürüyordu. Her dalganın kayalara vurmasıyla birlikte hafiften ıslanıyor, dalgınlığından sebep buna hiç aldırış etmiyordu. Dalgındı evet.

Sahilden yolun karşısına geçtikten sonra, her gördüğünde mutlu olduğu köşebaşındaki bakkalın sokağından eski mezarlığa doğru yürüdü. Bu kadar koşuşturmacanın ve sesin sonunda kimsenin ebedi istirahatgâhı olmayan; belli bir süreye şamil, sessizliğin ve insansızlığın en belirgin yeri olan mezarlıklar…

Olması gerektiği gibi yaşamak azmiyle yola çıktığını kendi yolunda ve hep böyle gideceğini düşünmüş olduğunu fark etti bir kenara çöktüğünde. Hüzün kenarı değerlidir.

Hayatın anlamsızlığına dair birçok kelam edilmişti sözün tarihiyle beraber ve yazıya dökülmüş hallerini birçok kez okumuştu o da çoğu insan gibi. Bazılarının burada olduğuna da emindi.

Her güne boş vermişlikle başlıyordu. “Nasıl olsa ölmeyecek miyiz…” kelamının hep bir fener gibi önünü aydınlattığını düşünüyor, belki de tembelliğini örtmek için bunu gizli bir bahane gibi sarıp sarmalıyordu.

Bir filmde şöyle bir diyalog geçtiğini okumuştu:

“-Her şey üstüme üstüme geldiğinde kaçarım ben…

-Kendinden mi?

-Hayır, kendime kaçarım…”

Hayatında, kaçabilecek bir kendi olanların farkına vardıkça, onları ne de çok kıskanıyordu. Üstüne üstüne gelen onca şeyin karşısında, kaçabileceği bir kendi bulanları şanslı görüyordu.

Kendine kaçabilmek… Bir hayalin, varlık halinde olduğunun zannına kapılıp, o çok derin meselelerden, esrarlı ve kimse tarafından anlaşılamaz benliğinin koyu karanlığında huzur bulabileceğine inanabilmek ne büyük bir nasip…

Bir karikatür aklına geldi sonra. Bir kedi aynaya bakıp, kendinin resmini çiziyordu. Yalnız bir gariplik vardı karikatürde. Kedinin aynada gördüğü sureti ile çizdiği resmi arasında dağlar kadar fark vardı. Aynadaki kedi, resme bir kaplan olarak yansımıştı.

Ya kedi haklıydı ya da tuvaldeki kaplan bize bir şeyler anlatmak istiyordu.

*

İnsanoğlunun tahammülsüzlüğü ve belki de iman ettiği/etmediği onca mukaddesata dair hayatın hengâmesinde aslına sırt çevirmesi, kalbini görmezlikten gelmesi ne hüzün verici. Aynadaki silueti ile kurduğu ilişkileri karşısında büründüğü rolün samimiyetsizlik olması, günlük yaşamı ziyansız atlatabilmenin anahtarı olsa gerek.

Sabır, tahammül, alttan alma, ahlaklı olma ve haklı olduğu halde karşısındaki ile cebelleşmemenin getireceği huzura sığınan insanların devrinin kapandığına birçok kez şahit olmuştu.

Son birkaç zamandan beri ise biraz ezilmenin kibri kırdığı ve çokça huzurlu bir hayat getirdiği gerçeği, galip gelme hazzının ayakları altında çiğneniyordu.

*

Hava kararmaya yüz tutmuş, güneş o güzel kızıllığına veda etmeye hazırlanırken ayağa kalktı. Bir zamanlar bu eski mezarlığın yanından geçip, bir anlık ibret nazarıyla bu mezarlığa bakıp giden, o zamanlar kendisinin yerinde duran ve cümle ruhlara 3 İhlas 1 Fatiha okuyan hiç tanımadığı insanların, şimdi bir yerden kendisine baktığını ve hediye beklediğini düşündü. Belki.

Gitmeden önce babasının sağ omuz tarafından toprağa elini koydu ve babasına, “Sağol baba, görüşürüz…” dedi. Yavaş yavaş giderken, çeyrek şairden birkaç kelâm geldi aklına:

“küçük bir çocuğun

baba omzunda yüksekten bakışlarıyla,

bir adam olduğunda

yufka yürekli olması arasında

kuvvetli bir bağ vardır.

o bağ ki,

adamı insan eder”

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..