İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Açık Mavi̇

1 / Puan: 11714

Ankara

Bülent Kesler

2 / Puan: 3271

İstanbul

Mücahi̇t Kılıç

3 / Puan: 1635

İstanbul

Gülşen Aslan

4 / Puan: 1355

İstanbul

Sıla Müni̇r

5 / Puan: 1157

İstanbul

Mümtaz Fuat

6 / Puan: 1040

Bursa

Burhan Çeki̇ci̇

8 / Puan: 872

Ordu

Ahmet Lalbek

11 / Puan: 872

Erzincan

Bulut Sever

7 / Puan: 840

İstanbul

Ali̇ Şahan Avsuz

9 / Puan: 780

Adana
Ankara

Salman Döner

12 / Puan: 527

İstanbul

Onur Gündüz

13 / Puan: 526

İstanbul

Sevdaşrn

14 / Puan: 483

İstanbul

Mi̇nel Alya Bayrak

16 / Puan: 457

Erzurum

Ahmet

15 / Puan: 447

Kayseri

Ni̇da Tandoğan

18 / Puan: 398

Adana

Kürşat Koyuncu

17 / Puan: 379

Ankara

Atç

21 / Puan: 372

Eskişehir

Meyzen Ruha

20 / Puan: 371

İstanbul

Aykırı Genç

19 / Puan: 364

Ankara

Rümeysa Yağcı

23 / Puan: 333

İstanbul

Benay Özbent

24 / Puan: 330

İstanbul

Burcu Mıhcı

22 / Puan: 324

Ankara

Berkant Babandır

38 / Puan: 302

Eskişehir

Ayşegül Koçar

25 / Puan: 288

Ankara

Nesi̇be Çakıcı

28 / Puan: 280

Balıkesir
İstanbul

Erkan Keçi̇li̇

35 / Puan: 266

Konya

Kader...

30 / Puan: 258

İzmir

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 03 saat 02 dakika kaldı.

Bulut Sever yazdı, 509 kez açıldı, 4 misafir olmak üzere 16 kişi beğendi, 2 yorum yapıldı.
9 Tem 15 16:00

Bulut Sever

Puan: 840

Anla

Sevgili,

Sana hiç yazmadığımın farkına vardığımdan bu yana, bu ikinci mektubum olacak.

Eski zaman otellerinin dumanlı, basık ve karanlık havasında oturmuş televizyon izleyen sakinlerinin bitkinliği içinde değilim muhakkak fakat sana hitabımın önüne eski koyacak kadar da nankör olamam.

Yıllarca sorduğun soruların karşısında taş duvar-soğuk beton gibi durduğumu biliyorum. Bu haldeyken gözlerinden okunan o çaresizlik beni de mahvediyordu. Renk vermediysem yüzsüzlüğümden değil, acına bir acı daha katmak istemememdendi. Nihayetinde sen hakikatin peşinde gerçeğine sımsıkı sarılmak isterken, duvarların engelinde çöküp kalıyordun.

Bir söz vardı Sevgili, 1788 yılına ait ve şöyle kaleme alınmış: “Kısmen kandırılmış olmanın hazzı [insanı] çıplak hakikat yerine kılık değiştirmiş hakikati tercih etmeye yöneltir… İnsan yalandan korktuğu kadar hakikatten de korkar.”

Kılık değiştirmeyi kabul edemedim ve seni korkunun kollarına bırakmak… ama sana hakikati de söyleyemedim hiç. Sana dair sevgi sözlerimin samimiyetinden, içtenliğinden hala ve her şeye rağmen şüphe duymadığını biliyorum fakat insanlar hakikati bulmanın hazzını yaşayabilmek için içten olmak, kendinden bir şeyler sadır olmasının yerine; artık hakikatleri ne ise onları şiirleri, resimlere ve şarkılara gömüyor. Sonra bunların hepsini unutuyor ve yine başka şeylerde, bir köpeğin kemiğini gömüp tekrar günü geldiğinde pürtelaş araması gibi arıyor.

Hakikatin geri döndürülemez anı parmağın ucundaki tetik gibi ise, sustum Sevgili. Hep sustum, haklısın.

O anlara dair tek bir cümle hakkım olsa eğer şöyle derdim: Susmak bana, sabır sana yakıştı.

Bilmediğim bir mekânın ve hatta bilmediğim bir zamanın ve belki de zamansızlığın sıcak ikliminde sabırla dövülmüş bir ruhum var gibi. Bana, sorularının karşısındaki suskunluğa ve tahammüllü bir sevgiye dair nasıl sabrettiğimi sormuştun da tebessümle karşılık vermiştim sana. Sen de aynı şekilde tebessüm buyurmuştun. Ne güzel gülerdin oysa ki…

Ve sen Sevgili, benim yolumda bir kaza değildin. Senin gittiğin yollar pürüzsüz olsun diyeydi fakat yine bir kaderin cilvesidir midir desek nasıl olur bilemiyorum. Şunu da inkâr edemem; hayatımda bulunduğun bütün zaman için eyvallah, nasipliymişim. Bunu da böyle bil lütfen.

Sen de bilirsin ki; göz açıp kapayıncaya kadar biten bu hayatta, İslam dinine inanmışlar için imtihan gerçeği hiçbir Müslümana uzak değil. İşte bir Müslümana düşen ve yakışan ise İmtihan Sahibinin sabrını teste tabi tutmak da değil haşa! Nasıl sual sormak ile soru sormak ifadeleri arasında derin uçurumlar varsa, sınanmak ile sabır arasında da böyle bir bağ var.

Yoluna can verenlerin, yoluna gözyaşları döküp hayali feda ederek gerçek hayata kavuşanların, yani Peygamberimize ve O’nun ümmetine yakışır bir hayat sürdüğümü söyleyemem. Vicdanen konforlu koltukların başköşesi rahatlığında oturuyor değilim. Niyetlerime sığınıyorken, amellerimin ağırlığında eziliyorum Sevgili. Benim için de duadan gayrı kalma lütfen.

Bizim aramızda anlaşılamayan bir bağ var ve hep olacak. Hiç kavuşulamayacak bir derman gibi, kaderimizde bu hüznü bir hicran yarası gibi taşımak varmış.

Cümlelerim ne desem kifayetsiz… Süsleyemiyorum.

Senden yine bir istirhamım olacak:

Beni anla ve lütfen gülen yüzleri unutma.

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
20 Tem 13:13

Eyvallah...

20 Tem 00:02

Emre Keleş

Ne güzel bir yazı olmuş be abi

Bunlar da ilginizi çekebilir..