İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Açık Mavi

1 / Puan: 5477

Ankara

Bülent Kesler

2 / Puan: 2103

İstanbul

Gülşen Aslan

3 / Puan: 1047

İstanbul

Sıla Münir

4 / Puan: 1023

İstanbul

Mümtaz Fuat

5 / Puan: 841

Bursa

Mücahit Kılıç

6 / Puan: 752

İstanbul

Bulut Sever

7 / Puan: 750

İstanbul

Burhan Çekici

8 / Puan: 629

Ordu

Ali Şahan Avsuz

9 / Puan: 622

Adana
Ankara

Salman Döner

11 / Puan: 438

İstanbul

Minel Alya Bayrak

12 / Puan: 388

Erzurum

Ahmet

13 / Puan: 387

Kayseri

Onur Gündüz

14 / Puan: 385

İstanbul

Sevdaşrn

15 / Puan: 381

İstanbul

Ahmet Lalbek

16 / Puan: 378

Erzincan

Nida Tandoğan

17 / Puan: 332

Adana

Kürşat Koyuncu

18 / Puan: 316

Ankara

Aykırı Genç

19 / Puan: 300

Ankara

Meyzen Ruha

20 / Puan: 299

İstanbul

Burcu Mıhcı

21 / Puan: 295

Ankara

Atç

22 / Puan: 293

Eskişehir

Rümeysa Yağcı

23 / Puan: 268

İstanbul

Benay Özbent

24 / Puan: 247

İstanbul

Tuğba Bozkurt

25 / Puan: 235

Ankara

Ayşegül Koçar

26 / Puan: 234

Ankara

Nesibe Çakıcı

27 / Puan: 222

Balıkesir
İstanbul

Esra Aydar

29 / Puan: 206

Ordu

Yiğit Yılmaz

30 / Puan: 185

Adana

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 03 saat 33 dakika kaldı.

Bulut Sever yazdı, 472 kez açıldı, 5 misafir olmak üzere 19 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
26 Tem 15 16:00

Bulut Sever

Puan: 750

Uzletin Yakınlığı

Sevgili,

Meşhur bir söz vardır bilirsin; “Hayat hayaldir.” diye.

Uzun zamandır hayatımın tepetaklak gittiğinin ve bunu değiştirmem gerektiğinin farkındaydım. Fakat cambazın ip üzerinde yürümeye başlamadan önce ilk adımı atması gösteriyi tamamlamaya yetecek olması gibi; gitmek istiyor oluşumu gerçeğe çevirecek o ilk adımı atmada kendimle hemfikir değildim. Senin varlığın bir yana, birikenlerin de önümde kasis gibi durduğu bir gerçekti.

Yaşamın zorluklarına karşı mukavemet göstermenin sıkıcılığı değildi gitmek fikrinin kaynağı. Gitmek isteme fikri ve bunun ol(a)maması, saçlarımın günden güne azar azar dökülmesine sebep oluyor, aynı zamanda geldiğinde beynimi kemiren, zaman zaman da başımı duvardan duvara vurmak isteğime de sebep migrene.

Hayat hayal ise -ki öyle- bu hayattan sıkıldım. Sıkılıyor olmam inancıma aykırı düşüncelerde oluyor olmam anlamına gelmiyor. Bu sıkıntının bir gün bir şekilde son bulacağını biliyorum. Hüsnü zannım odur ki, güzel bir son buluşla, arkamda bitmemiş hikâyeler bırakmadan bu hayalin son bulması. Gerçeğin asli halinin gözleri kamaştırmaya başladığı o ilk anda, davudi fakat insana huzur veren mütebessim bir sesin “hoş geldin” hitabıyla karşılanmak, ikimiz için de dilimden düşürmediğim bir duadır.

Etrafımda bana yabancı gelen fakat tahammül etmem gereken, hayale/gerçeğe yabancı ne çok adam var. Bu yüzden dinimizde olan uzlet kavramını hep yakın bulmuşumdur. Nefsi terbiye edişinin yanında illa ve muhakkak bir yalnızlık, çevrenden kopmak, kaçmak duygusu çekici gelmiştir.

Günümüz insanının birçoğunun hiç bilmediği, denilse kendilerine yabancı gelecek olan bu kavram, hiçliğin anlaşılması için gerekli olana karşılık geliyor. Yemenin ve içmenin olabilecek en az haliyle, hiç kimseyle görüşmeden ibadet ile meşgul olmak ve bunun yanında karanlık bir odanın ortasında yalnızlığın sıcaklığına sarılmak, sığınmak ne bulunmaz bir nimet. Ne bir gazetenin, ne günlük siyasi gelişmelerin getirdiği ruh hallerinin hiçbirine karışmadan dakikaların saatlere akarken zaman mefhumunun kaybolması, kış uykusuna yatan mahlûkların uykudan uyandığındaki dinginliğine kavuşturacakmış gibi geliyor. Dünyanın gerekliliklerinin bir tanesini dahi akla takmadan ömür sermayesinden tüketerek insanın bir damla sudan, kuru bir toprağa gidişini sahiden tefekkür edebilecek bir hale yol almak ne güzel.

Ne güzel demiş şair: “Ülfet belalı şey fakat uzlet sıkıntılı / Bilmem nasıl geçirmeliyim son beş on yılı.”

Gitmek, kaçmak pasif bir davranış mıdır sence? Kütüphanemizdeki kitapların gözlerimizin önünden geçen satırlarında gitmenin veyahut kaçmanın kötü bir şey olduğunu okuduğumu hatırlamıyorum. Hafızamın üzerinden kabaca geçtiğimde, mütefekkirlerin birçoğunun hayatlarının bir yerinde kendi içlerinden çok uzaklara gittiklerini, kaçtıklarını ve ruhlarında kasırgalar koparıp, denizlerinin durulduğunda en kıymetli eserlerini ortaya çıkardıklarını hatırlıyorum. Ben mi? Gülüşümden cümlenin devamının nasıl olacağını tahmin etmişsindir. Ben geceleri uyuyamayan, gündüzlerimi ise sadece gece uyuyamamanın neticesi olarak değil, serkeşliğimin de bir sebebi olarak boş boş vakit geçiren, kendine faydasız bir adamım. Gitmek fikrinin bende büyük edebi fikirler meydana getirmeyeceğinin de pekâlâ farkındayım.

Psikoloğa gitmem gerektiğini ben de düşündüm. Hayır. İnsan ruhunun psikologlar elinde bir deneme tahtasıymış gibi kullanılmasına her zaman karşı çıktığımı en iyi sen biliyorsun. İçinde bulunduğum durum, beni buna sahte bir çareymiş gibi yönlendirmeye çalışmış olsa da, bu düşüncem baskın geldi nihayetinde.

İnsan ruhu bir oyuncak değil. Kendi sorunlarıyla dahi başedemezken, birilerinin belli kalıplar doğrultusunda beni dertlerimin çözümüne yönlendirebilecek yetkinliğe sahipmiş gibi rol kesecek olma düşüncesi rahatsız edici. Bir insanın hayatında hangi merhalelerden geçtiğini, hangi fırtınalı denizlerde alabora olup, nasıl boğulmamak için uğraştığını anlatılsa dahi hissetmeden, konuştuklarını onca süslü cümlelerin hülasası olan “başarabilirsin” kelimesiyle noktalayacak olmalarını sevemedim hiç. İlla konuşmak deniyorsa, aynaya da bakmayabilirim.

Bu kadar cümlelerin sonunda, kendinin bulunduğu yere dair bir cümle kurmamı istersen ve yine karşında her zaman sustuğum gibi sükût etsem kızar mısın?

Senin ellerin, ben uçurumun kenarında ayağım tökezleyip tam düşecekken bir elimle küçük bir taşa tutunduğumda, diğer elimi yakalayıp beni derin bir sessizliğin içine düşmekten kurtarmak için uzanandı.

Ben diğer elimi sana uzatmadıysam, benim ağırlığımı kaldıramayacağını düşündüğümden değil; senin de benimle o derin sessizliğe gömülmemen içindi.

Bundan ötesi mi?

Sükût.

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..