İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 39599

Ankara

Sezer Emli̇k

3 / Puan: 9264

Bartın
İstanbul

Ömer Poyraz

4 / Puan: 7460

İstanbul

Mümi̇n Yolcu

5 / Puan: 7048

İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 5828

İstanbul

Bulut Sever

6 / Puan: 5538

İstanbul

Payi̇taht İstanbul

8 / Puan: 5345

İstanbul

Mustafa Kılıç

9 / Puan: 3497

İstanbul

Ozan Bi̇li̇can

10 / Puan: 2646

İstanbul

Aa

11 / Puan: 2526

İstanbul

Detroi̇tli̇ Kızıl

12 / Puan: 2072

İstanbul

Sali̇eri̇ Alt Ti̇re

14 / Puan: 1824

İstanbul
Ankara

Sıla Müni̇r

15 / Puan: 1667

İstanbul

Osman Batur Akbulut

16 / Puan: 1579

Kırıkkale

Reşi̇t Akpınar

18 / Puan: 1522

Erzurum

Lagari̇ Alıntılar

17 / Puan: 1430

İstanbul

Ali̇ Turan

19 / Puan: 1383

İstanbul

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 1303

Erzincan

Yamanduruş

22 / Puan: 1289

Sakarya

Feri̇t Çaydangeldi̇

21 / Puan: 1201

Ankara

Emre Keleş

25 / Puan: 1110

Ankara

Aykut Gi̇ray

27 / Puan: 1088

Yozgat

Müsemma Şahi̇n

28 / Puan: 1087

İstanbul

Ahmet Demi̇r

26 / Puan: 1046

İstanbul

Mücahi̇d Cesur

24 / Puan: 1022

İstanbul

Muharrem Morkoç

29 / Puan: 991

İstanbul

Mesut Toprak

30 / Puan: 982

Ankara

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 06 saat 33 dakika kaldı.

Mustafa Karayel yazdı, 10 kez açıldı, 9 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
5 Ağu '15 16:00
Adâlet Ne Mubârek Nesnedi̇r

Emîr-ül mü’minîn Ömer bin Hattâb “radıyallahü teâlâ anh” hazretleri halîfe olduğunda, Hâlid bin Velîd “radıyallahü teâlâ anh” serasker, yani başkomutan idi. Onu azledip, Sa’d bin Ebî Vakkâs “radıyallahü teâlâ anh” hazretlerini onun yerine serasker tayîn etti. Bir zemân sonra, Sa’d “radıyallahü teâlâ anh”, Kûfede bir saray yaptırmak istedi. Saray yapacağı arazinin bir tarafı mecûsînin evine bitişikti. Sa’d “radıyallahü teâlâ anh”, mecûsîyi çağırıp,

- O evi bana sat, dedi.

Sa’d hazretleri çok para verdiği hâlde, mecûsî satmadı. Orada bulunanlar dediler ki;

- Bu mecûsiye bu kadar ricâ etmeye ne lüzûm var. Sen o evi al, ona ücretini ver.

Mecûsî bunu işitince içini bir korku kapladı. Eve varıp, hanımına durumu anlattı. Hanımı dedi ki,

- Onların bir emîrleri var. Ona emîr-ül mü’minîn Ömer diyorlar. Git ona, Sa’dı şikâyet et. O emr buyurur, Sa’d elini senin üzerinden çeker.

Mecûsî, Kûfe'den Medîne-i Münevvereye vardı. Emîr-ül mü’minîn sarayını aradı sordu. Dediler ki sarayı filan yoktur. Kendisi dışarıya, sahrâya çıktı. Mecûsi de diğer emirler gibi şehir dışına avlanmaya gitti diye düşündü. Şehir dışına doğru çıkıp, maiyetiyle dolaşan emîrin emaresi toz bulutu hangi taraftan yükselecek diye gözetlemeye başladı.

Hazret-i Ömer “radıyallahü teâlâ anh” ise, kamçısını başının altına koymuş, toprak üzerinde uyuyordu.

Mecûsî Hazret-i Ömer "radiyallahü anh"ı gördü, fakat onun Emîr-ül mü’minîn olduğunu bilmiyordu. Uyandırdı ve dedi ki,

-Emîr-ül mü’minîn hangi tarafa gitmiştir?

Hazret-i Ömer buyurdu ki;

- Onu niçin soruyorsun [ne yapacaksın] ve ne isteyeceksin?

- Ona şikâyete geldim. O'nun komutanı evimi kasten ve cebren elimden almaya kalktı.

Hazret-i Ömer “radıyallahü teâlâ anh” oradan kalkıp, se’âdethânelerine geldiler. Hizmetçiye buyurdular ki,

- Bir parça kâğıt getir, Sa’d a bir nâme yazacağım.

Hizmetçi aradı, kâğıt bulamadı. Buyurdular ki;

- Bir parça deri de olur, getir.

Hizmetçi bulamadı. Buyurdular ki;

- Bir parça kemik getir.

Hizmetçi bir koyun küreği bulup, getirdi.

Üzerine (Bismillâhirrahmânirrahîm. Yâ Sa’d! Bu nâme sana erişdiği vakit hasmını hoşnut et. Veya kalkıp huzûruma gel!) diye yazdı.

O kürek kemiğini mecûsîye verdi. Mecûsî aldı kemiği, evine geldi. Hanımı dedi ki;

- Ne yaptın? Dedi ki;

- Bu kadar yol teptim, o kadar meşakkat çektim, elime bir parça kemik verdiler.

Hanımı dedi ki,

- Mâdem ki getirdin, götür arz et. Bakalım ne diyecek?

Mecûsî sarayın kapısına geldi. Sa’d hazretleri namazını kılıp, saray kapısında oturmuş, halk ta etrafında toplanmıştı. Mecûsî hiç bir şey demeden Sa'd hazretlerinin karşısına kemiği gösterecek şekilde oturdu. Sa’d hazretlerinin gözü kemiğe iliştiğinde ve yazının Emîr-ül mü’minîn Ömer “radıyallahü teâlâ anh” hazretlerinin yazısı olduğunu anladığında, beti benzi sarardı, telaşla dedi ki;

- Ne istiyorsan bana söyle. Beni Emîr-ül mü’minîn Ömer “radıyallahü teâlâ anh” hazretlerinin huzuruna çıkarma. Ben Ömerin siyâsetine(adâletine) tâkat getiremem.

Bu sözleri duyan mecûsînin aklı başından gitti, düşüp bayıldı. Ayıldığında dedi ki,

- Yâ Sa’d! Bana islâmı anlat.

Mecûsî hemen müslüman oldu. Evini, gönül rızası ile bağışladı. O mecûsîye sordular;

- Senin Müslüman olmana sebep nedir?

Dedi ki;

- Bunların emîrlerini gördüm. Bir köhne hırka örtünmüş, ayağında iç donu yok, kamçısını başının altına koyup, derviş sûretinde toprak üzerinde uyuyordu. Fakat o kadar siyâset (adâlet) ve heybet sahibiymiş ki, O'nun halkın gönlüne yerleşmiş olduğunu gördüm. Kendi kendime dedim ki, bu dine sahip böyle bir emîr varsa onun dini mutlaka hak dindir.

***

Sa’d bin Ebî Vakkâs “radıyallahü teâlâ anh” hazretleri ilk müslüman olanların yedincisi ve aşere-i mübeşşeredendir. Yani dünyada iken cennetle müjdelenen on sahabîden biridir. Ayrıca Sa’d bin Ebî Vakkas hazretleri, Peygamberimize annesi tarafından dayı olurdu. Bunun için Peygamberimiz ona “Bu benim dayımdır. Böyle bir dayısı olan varsa bana göstersin” diyerek iltifatlarda bulunurdu.

***

Şefaatlerine mazhar olmak temennisiyle..

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.

Misafir

Bunlar da ilginizi çekebilir..