İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Açık Mavi̇

1 / Puan: 12180

Ankara

Bülent Kesler

2 / Puan: 3338

İstanbul

Mücahi̇t Kılıç

3 / Puan: 1688

İstanbul

Gülşen Aslan

4 / Puan: 1365

İstanbul

Sıla Müni̇r

5 / Puan: 1162

İstanbul

Mümtaz Fuat

6 / Puan: 1046

Bursa

Ahmet Lalbek

11 / Puan: 930

Erzincan

Burhan Çeki̇ci̇

8 / Puan: 886

Ordu

Bulut Sever

7 / Puan: 842

İstanbul

Ali̇ Şahan Avsuz

9 / Puan: 783

Adana
Ankara

Onur Gündüz

13 / Puan: 534

İstanbul

Salman Döner

12 / Puan: 528

İstanbul

Sevdaşrn

14 / Puan: 489

İstanbul

Mi̇nel Alya Bayrak

16 / Puan: 458

Erzurum

Ahmet

15 / Puan: 451

Kayseri

Ni̇da Tandoğan

18 / Puan: 399

Adana

Kürşat Koyuncu

17 / Puan: 380

Ankara

Atç

21 / Puan: 372

Eskişehir

Meyzen Ruha

20 / Puan: 371

İstanbul

Aykırı Genç

19 / Puan: 369

Ankara

Benay Özbent

24 / Puan: 336

İstanbul

Rümeysa Yağcı

23 / Puan: 336

İstanbul

Burcu Mıhcı

22 / Puan: 329

Ankara

Berkant Babandır

38 / Puan: 308

Eskişehir

Ayşegül Koçar

25 / Puan: 290

Ankara

Nesi̇be Çakıcı

28 / Puan: 286

Balıkesir

Erkan Keçi̇li̇

35 / Puan: 284

Konya
İstanbul

Kader...

30 / Puan: 265

İzmir
Bulut Sever yazdı, 101 kez açıldı, 14 kişi beğendi, 1 yorum yapıldı.
29 Ağu '15 17:00

Bulut Sever

Puan: 842

Geceye Hi̇lâl İnsana Hüzün Yakışır

Gecenin rengi siyah. Ayın rengi beyaz.

Böyle yazıyordu bir yerde.

Güçlü bir hafızaya sahip olmak istemezdim. Ne yazık ki karar veremediğim birçok şey gibi, bu hususta da tasarruf sahibi değilim. Her hareketi, sevimli ya da eğreti gelen her bir bakışı unutmayıp, her an aklına gelmese de orada duruyor olduğunu bilmen ifadeye zor gelen bir şey.

Geçmişin, geçen giden zamanın yani, bir bütün olarak orada bekliyor olması lakin senin üzerinde oynamaya müsaadenin olmadan, tam arkandan takibi hiç bırakmaması, inanılmaz huzursuz edici bir hal. Ne çare…

Bugün de dün gibi varlığınla başladım güne. Yarın da öyle olacak. Sonra gidiyorsun. Ben gittiğini düşünüyorum ama oradasın. Geçmiş gibi, peşimde zorunlu mesaimmişsin gibi süregelen bir beraberliğimiz var. Buna dur demek istemiyor muyum, yoksa bu gücü kendimde mi bulamıyorum bilemiyorum.

İşte bu sebepten, Araf’ta kalmak nasılmış, bunu da öğrendim sonunda.

Yazı yazmak, eski tren istasyonlarının trenin kalkış saatinin beklenildiği o kesif yeşil suni deri kokulu, basık, iç karartan bekleme salonlarında zamanın gelmesini saymak gibi Sevgili. Kelimeler, cümleler tehlikelidir; öyle zannediyorum ki metal yarası bir şey ise, cümlelerin verdiği tahribat pek çok şeydir. Ve muhakkak insan cümlelerden sebep oluşan yaraları zamansız soyar, bu da yaraların iyileşme sürecini geciktirir. Sonunda asla geçmeyecek fakat hafif bir iz kalacak olana razı olmaktansa, derin izlerin vereceği, gördükçe içini acıtacak hatıraların oluşmasına peki der insan.

Yaralarla kırgın anılarda mülâki olmak böyle bir şeydir.

İnsanlık mefhumunun bütününe hayranım. İnsanlık lafzı ‘yaratılmışların en üstünü’ olması sebebiyle bambaşka bir anlam kazanıyor gözümde. ‘Yaratılmışların en üstünü” olan bu varlık, tabiatı münasebetiyle “şiir”i bulmuş sonra. ‘Şiir’ , bilmediği fakat orada olan bir şey iken, kendinin aslı olan ruhla nasıl olduğu anlaşılamayan bir hal ile irtibat kurmuş ve kavuşmuşlar zamanın ötesinde günü geldiğinde. İşte bunun için şairlere hep saygı duymuşumdur. Bu buluşmadan hâsıl olan gözyaşları şairlerin nasibine değmiş belki de.

Şairleri bir tek şairler anlıyor galiba. İnsanlığın ve insanların tümünü sevmeyi ve bir şairin diğer bir şaire ölümünün ardından yazdığı şu mısraları anlamaktan ne kadar aciz ve uzağım: “Dönüyorsun / Arkanda seke seke / küçülüyor dünya / Atın toynağından kopan balçık / Kalemden sıçrayan mürekkep / Dünya”

Uzaklarda olduğunu biliyorum. Şairane mısraların ardına sığınıp, saklanarak sana dair tecessüsü inkâr edecek de değilim. Düşünmeden edemiyor fakat işte öyle…

Gittin ve yaraları zamansız soymayı tercih ettin sadece bu.

Ne garip değil mi; kavuşmaların neşeli anlarını hatırlar da insan, ayrılıkların hüznüne pek geri dönmek istemez. Hâlbuki artık anlamının bilinmediği, hatta kaybolduğu ‘hicran’ en kuvvetli hislerden biridir. ‘Gönül yorgunluğu’nun tek tesellisi de göz kapaklarına zayıflık veren kimyasallar değil, zemheride esen rüzgâr gibi üstünden geçecek olan zamandır.

Sevgili,

gece 1’de, birden duran saate baktım dün gece. Saniyeler durmuş, akrep yelkovan kıpırdamıyordu. Şükür güneş vardı, ay vardı, sen vardın…

Sen vardın ve lütfen şunu unutma; geceye hilal, insana hüzün yakışır.

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.

Misafir

Bunlar da ilginizi çekebilir..