İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Açık Mavi

1 / Puan: 5477

Ankara

Bülent Kesler

2 / Puan: 2103

İstanbul

Gülşen Aslan

3 / Puan: 1047

İstanbul

Sıla Münir

4 / Puan: 1023

İstanbul

Mümtaz Fuat

5 / Puan: 841

Bursa

Mücahit Kılıç

6 / Puan: 752

İstanbul

Bulut Sever

7 / Puan: 750

İstanbul

Burhan Çekici

8 / Puan: 629

Ordu

Ali Şahan Avsuz

9 / Puan: 622

Adana
Ankara

Salman Döner

11 / Puan: 438

İstanbul

Minel Alya Bayrak

12 / Puan: 388

Erzurum

Ahmet

13 / Puan: 387

Kayseri

Onur Gündüz

14 / Puan: 385

İstanbul

Sevdaşrn

15 / Puan: 381

İstanbul

Ahmet Lalbek

16 / Puan: 378

Erzincan

Nida Tandoğan

17 / Puan: 332

Adana

Kürşat Koyuncu

18 / Puan: 316

Ankara

Aykırı Genç

19 / Puan: 300

Ankara

Meyzen Ruha

20 / Puan: 299

İstanbul

Burcu Mıhcı

21 / Puan: 295

Ankara

Atç

22 / Puan: 293

Eskişehir

Rümeysa Yağcı

23 / Puan: 268

İstanbul

Benay Özbent

24 / Puan: 247

İstanbul

Tuğba Bozkurt

25 / Puan: 235

Ankara

Ayşegül Koçar

26 / Puan: 234

Ankara

Nesibe Çakıcı

27 / Puan: 222

Balıkesir
İstanbul

Esra Aydar

29 / Puan: 206

Ordu

Yiğit Yılmaz

30 / Puan: 185

Adana

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 03 saat 34 dakika kaldı.

Bulut Sever yazdı, 419 kez açıldı, 4 misafir olmak üzere 16 kişi beğendi, 4 yorum yapıldı.
1 Eyl 15 18:00

Bulut Sever

Puan: 750

Masallardan Adamlığa

Bir daha hiç görememek…

Bir gün toprak olacak bu güz mevsiminde, geçici bir süre zarfında olduğunu bildiğin halde bir daha asla göremeyeceğin gözlerin, bir yerlerde var olduğunu bilmek. Aynı gökyüzüne, o gökyüzündeki benzer bulutlara, yağan yağmurlara dalıp gideceğini bilmek senin gibi… Yağmur yağarken bana da dua eder misin acaba?

Hiçbir gece boş yok uykularımda; hep rüya. Bazen bu bile sıkıcı gelmiyor değil. Bu sebepten, yine rüya göreceğim diye uykusuzluğa yelken açıyorum çoğu geceler. Zira artık gözkapaklarıma hâkim olamayacağım o raddeye gelinceye kadar mücadele edersem uykuyla, rüya görmüyorum. Seni bile görmek istemiyorum bazen rüyalarımda anlıyor musun?

Buraya kadar safsatalarla doldurduğumu düşünüyorsan satırları paltonu giy lütfen, daha fazla üşüme.

Yolculuklar deyince aklıma sen geliyorsun. İster uzun zamandır binmediğim trenler olsun, isterse kullanageldiğim otobüsler, uyuyorum yol boyunca. Seyahat esnasında, hiç bulunmadığım yerlere bakarken camdan, hiç görüp bilmediğim yerleri seninle gezmişim de o an hatırlıyormuşum gibi hayal ediyorum. Sonra kalbim burkuluyor. Cam kenarlarını da sevmem bilirsin fakat demem o ki Sevgili, özlüyorum.

Çoğu zaman uyku, mecburiyetlerimin ardından sığınılacak bir liman oluyor. Şu rüyalarıma da müdahale edebilseydim bir de...

Hintçeyi seviyorum. Tek kelimesini anlamamakla birlikte kaynak altyazılar sağolsun. Hollywood’un sahtekârlığından, Bollywood’un duygusallığına sarmış durumdayım bu aralar. Neden bilmiyorum fakat hemen her Hint filminin bir sahnesinde sen görünüyorsun birdenbire. Dans ederken değil, ağlarken… Bu yansıman bazen filmin tümüne yayılıyor. Yani anlayacağın rüyalarımdan çıkmadığın gibi, beni uykusuzluğun kollarına saldın ve bir de bunun yanında sevdiğim filmleri benden kıskanmaya başladın da izletmek mi istemiyorsun artık?

Bir film var mesela. Yarısına kadar dayanabildim. Aylar oldu, izleyeyim diyorum; elimi filmi açmak için her uzattığımda bilgisayara, bir bahane uyduruyorum. Olmuyor yani. Yapamıyorum.

Hayal kurmayı severdik ikimizde. Bir çocuk düşün şimdi. Elinde renkli renkli uçan balonlar. Bin bir heves ve arzu ile anne-babasına aldırdığı o güzelim balonları düşün. Bir pazar günü sıcağında, o balonlarla hevesi bitip de boğazın kucaklayıcılığına bırakmasıyla onları, o harikulade balonların ipine tutunup, sadece biz bize olabileceğimiz, gökyüzüne uçabilecek kadar özgür olabildiğimizi düşün. Keşke... ‘Keşke’li cümleleri sevmezsin hiç; ama sen olunca, duygularımın çaresizliğinden başka bir ifade ile gizli ya da aşikâr başlayıp bitiremiyorum cümlelerimi. Bunun için de özür dilerim. Lütfen kabul buyur.

Hiçbir renk birlikteliği; morun kızılla, lacivertin kahverengiyle uyumu dahi bizim, birbirimizden hiçbir farkımız olmayan beraberliğimize karşılık gelemezdi. Hiçbir ressam ne uzaktan ne de yakından bakıldığında herhangi bir uyumsuzluk nişanı bulunabilecek böyle tablo resmedemezdi. Tekrar “Nasıl oldu böyle peki?” diyecek olursan aynı cevabı vereceğim; biliyorsun onu ben de anlatamıyorum.

Hiç masal anlatamadım sana. Beni derinden etkileyen bir masal vardı küçüklüğümden bildiğim, adı ‘Limon Kız’. ‘Masallardan Adamlığa’ giden çetrefilli yolda, benim için bir kılavuz olmuştu. Masal kahramanı, çocukluğundaki haylazlıkla bir kalp kırmanın neticesinde, adamlığa adım atmaya başladığı zaman ‘aşk’ ile imtihan oluyordu. ‘Aşk’ına kavuşma teşebbüsleri mütemadiyen başarısızlıkla neticeleniyordu da, sonunda masal hep olduğu gibi mutlu sonla bitiyor; genç adam hem aşkına kavuşuyor hem de aşkın getirdiği imtihanları başarıyla verip, ‘Masallardan Adamlığa’ geçiyordu.

Neden ‘Limon Kız’ diye bir adı vardı peki bu masalın? Ben de uzun seneler sordum kendime. Baktım anlamlandıramıyorum, belli bir saatten sonra aslını merak etmeyi bıraktım. Sen de üstüne düşme. Ben küçüklüğümden bu yana hep, ‘Limon Kız’ı hayal etmiş, duası kabul olmuş fakat kendi masalının sonunu, o masal kahramanının neticelendirdiği gibi neticelendirememiş, hayalle yaşamaya razı olmuş bir adamım.

Şimdi dinle Sevgili,

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde...

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..