İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 34976

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 8219

İstanbul

Sezer Emlik

3 / Puan: 7200

Bartın

Ömer Poyraz

4 / Puan: 7026

İstanbul

Mümin Yolcu

5 / Puan: 6010

İstanbul

Bulut Sever

6 / Puan: 5032

İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 4922

İstanbul

Payitaht İstanbul

8 / Puan: 4487

İstanbul

Mustafa Kılıç

9 / Puan: 2953

İstanbul

Ozan Bilican

10 / Puan: 2455

İstanbul

Aa

11 / Puan: 2174

İstanbul

Detroitli Kızıl

12 / Puan: 1797

İstanbul

Ali Osman Rothschild

13 / Puan: 1690

Ankara

Salieri Alt Tire

14 / Puan: 1636

İstanbul

Sıla Münir

15 / Puan: 1465

İstanbul

Osman Batur Akbulut

16 / Puan: 1384

Kırıkkale

Lagari Alıntılar

17 / Puan: 1238

İstanbul

Reşit Akpınar

18 / Puan: 1152

Erzurum

Ali Turan

19 / Puan: 1151

İstanbul
İstanbul

Ferit Çaydangeldi

21 / Puan: 1038

Ankara

Yamanduruş

22 / Puan: 1026

Sakarya

Ahmet Lalbek

23 / Puan: 1002

Erzincan

Mücahid Cesur

24 / Puan: 951

İstanbul

Emre Keleş

25 / Puan: 933

Ankara

Ahmet Demir

26 / Puan: 914

İstanbul

Aykut Giray

27 / Puan: 901

Yozgat

Müsemma Şahin

28 / Puan: 888

İstanbul

Muharrem Morkoç

29 / Puan: 880

İstanbul

Mesut Toprak

30 / Puan: 859

Ankara

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 01 saat 02 dakika kaldı.

Sıla Münir yazdı, 658 kez açıldı, 2 misafir olmak üzere 7 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
18 Kas 15 01:00

Sıla Münir

Puan: 1465

Sevmedim!

Seksenli yıllarda doğdum. Babam işçi idi. İlkokula gitmek için ısrar ve heves ettiğim dönemde yaşım tutmasa da idareten kabul edildim ve devamı geldi.

Üçüncü sınıfa kadar aynı öğretmen okuttu bizi. Kısa ve kıvırcığa yakın dalgalı saçları vardı. Kışın her gün bir kişiye çamurlu botlarını bezle sildirirdi. Sorumluluk duygusundan mıdır yahut bir şekilde adam yerine konuyor olmaktan mıdır bilinmez, biz de yarış içine girerdik öğretmenin çamurlu botlarını silmek için. Üçüncü bir şık daha var elbet; dersten yırtmak.

Öğretmenimizin yaşı sanırım kırka yakın idi. Saçları çok dökülüyordu. Yine hemen hemen her ders bir öğrenci, öğretmenin arkasına geçer, sırtındaki saçları temizlerdi. Bazıları ileri gider, (şaka gibi ama inanın abartmıyorum) elini öğretmenin sırtına sokar, oradaki saçları da temizlerdi. Bu mide bulandırıcı vazife bana da denk gelmişti.O travmayı hâlâ atabilmiş değilim.

Bu öğretmenimiz, onu çok sever, bize de onu çok sevmemizi tenbihlerdi. Öğretmenimi çok sevseydim, belki onu da sevecektim, ama olmadı; sevemedim...

Beşinci sınıftayken bir öğretmenimiz yaz tatilinde neler yapacağımızı sordu. Herkes belli başlı cevaplar verdi. Bana sıra gelince her yaz olduğu gibi Kur'an-ı Kerim kursuna gideceğimi söyledim. Yüzünün rengi değişti, "Kim sokuyor bunları aklınıza " dedi. O da onu çok seviyor ve bizi teşvik ediyordu. Belki o öğretmenim benim ideallerime saygı duyup, o yorumu yapmasaydı ben de onun sevdiğini severdim, ama olmadı; sevemedim...

Orta okuldayım...

İmam Hatib...

Vatandaşlık hocamız çok tatlı bir hanımefendi idi. O, onu sever miydi bilmiyorum ama hissetmedim de, bize de hiçbir şekilde dikte etmedi. O yüzden vasata inmişti duygularım. Tâ ki İnkılâp Tarihi hocasını tanıyana kadar. Küt saçlı, genelde etek ceketli, orta yaşlı, çatık kaşlı ve gülüşünü hiç görmediğim bir hoca idi. Bir de bize böcek görmüş gibi bakışları kalmış aklımda... Derste uykusu gelmeyen yok gibiydi. O da severdi onu belli, fakat böyle bir dersi fırsat bilip sevdiremedi...

Türkçe hocam! Hep dua ederim ona, 'Allahü teâlâ evlatlarının karşısına baba gibi kimseler çıkarsın ömür boyu' diye.

Bize üç sene boyunca hiçbir şey empoze etmedi. Kimi ne kadar çok seviyordu bilemedik. Öğrettiği "AHLÂKIN İLKESİ" mıh gibi çakıldı yüreklerimize. Bizimle beraber sıra zımparaladı, pantolonunun paçalarını sıvayıp sınıfın yerlerini yıkadı, bazen kendi yıkadığı bazen de bizim evde yıkayıp getirdiğimiz sınıf tüllerini o taktı. Bunları yaparken o da biz de öyle eğlenirdik ki... Ve onu bazılarımız baba yerine koyar, hatta mübalağa etmiyorum,öz babamızdan daha şefkat ve sevgi dolu hissederdik. Kendini böylesine sevdirmiş bir hoca, öl dese ölünürdü belki. Ama o kimi ne kadar sevdiğini hissettirmedi ve bizi de yönlendirmedi. Sadece "Kendine yapılmasını istemediğin birşeyi başkalarına da yapma!" olan ilkeyi "öğretti" ve sevdirdi.

Lise...

Edebiyat hocamız da onu çok severdi. Bizim için seçtiği klasiklerden, şiirlerden ve tavsiye ettiği kitaplardan anlamıştım. İmam Hatip okulunda Edebiyat hocamdan değil de, vefat yıldönümünde yapılan ufak bir merasimde, ağlayarak okunan bir şiirinden sonra duydum Necip Fazıl Kısakürek ismini! Bunu farkettikten sonra tüm alakamı kaybettim edebiyat hocama, o da sevdiremedi...

Bir insan, birini Allah için severse, doğruluğunu araştırmadan onun sevdiklerini de sever. Etrafınızda muhakkak böyleleri vardır.

Mutaassıb bir ailede büyümeme ve İmam Hatip okulunda okumama rağmen, tahsil hayatım boyunca, alaka gördüğüm/gösterdiğim hocalarımın büyük bir kısmı sol görüşlü idi. Her ne hikmetse, tam kuvvetli bir bağ kurmaya başlarken ani bir kopuş yaşıyordum. Bu kopuşun sebebi görüşleri değil de, içten içe baskı kurdukları "onu sevdirme çabası " idi. Ne hazindir ki, hemen hemen hepsi, dinimi ehl-i sünnet üzere öğrenmeme ve yaşamama sebeb olan şanlı ecdadıma düşmandı. Bu onları ve sevdiklerini sevmemeye yeter de artardı bile!

Bir insan "Allah için" sevdiği kimsenin tüm sevdiklerini sever. Bende de bu haslet şuursuz, şeksiz, şüphesiz olacak derecede bulunmaktaydı. Yazar Murat Başaran bir yazısında bu denli sevgiyi ".....varsın kocakarı imanı desinler! " diye tasvir etmişti yanlış hatırlamıyorsam.

Eğer o hocalarımı sevseydim, onların sevdiklerini de muhakkak severdim.

Onu sevmek şanlı ecdadıma düşmanlığı gerektiriyorsa:

Hiç ama hiç sevmedim hamdolsun!

Ve bu benim en büyük mutluluk kaynağım!

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..