İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 28789

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 8054

İstanbul

Ömer Poyraz

3 / Puan: 6553

İstanbul

Bulut Sever

4 / Puan: 4792

İstanbul

Sezer Emlik

5 / Puan: 4605

Bartın

Mümin Yolcu

6 / Puan: 4295

İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 3877

İstanbul

Payitaht İstanbul

8 / Puan: 3646

İstanbul

Mustafa Kılıç

9 / Puan: 2385

İstanbul

Ozan Bilican

10 / Puan: 2157

İstanbul

Aa

11 / Puan: 1842

İstanbul

Detroitli Kızıl

12 / Puan: 1693

İstanbul

Salieri Alt Tire

13 / Puan: 1606

İstanbul

Sıla Münir

14 / Puan: 1396

İstanbul

Osman Batur Akbulut

15 / Puan: 1353

Kırıkkale

Ali Turan

16 / Puan: 1025

İstanbul

Ferit Çaydangeldi

17 / Puan: 1017

Ankara

Lagari Alıntılar

18 / Puan: 986

İstanbul

Mücahid Cesur

19 / Puan: 940

İstanbul

Yamanduruş

20 / Puan: 889

Sakarya

Ahmet Demir

21 / Puan: 870

İstanbul

Müsemma Şahin

22 / Puan: 857

İstanbul

Reşit Akpınar

23 / Puan: 847

Erzurum

Mesut Toprak

24 / Puan: 844

Ankara

Ahmet Lalbek

25 / Puan: 840

Erzincan
İstanbul

Emre Keleş

27 / Puan: 792

Ankara

Muharrem Morkoç

28 / Puan: 753

İstanbul

Alpay Gökçe

29 / Puan: 728

İstanbul

Aykut Giray

30 / Puan: 699

Yozgat

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 02 saat 07 dakika kaldı.

Zihni Yıldız yazdı, 484 kez açıldı, 2 misafir olmak üzere 7 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
17 Ara 15 13:00
Yürek Yangını

Televizyon haberlerinden öğreniyoruz ki, bu günlerde Almanya'da hummalı bir faaliyet yürütülüyormuş. Suriye savaşından canını kurtaran ve yarım düzine ülke ve onlarca engeli aşıp Almanya'ya gelebilen mülteci çocuklar için "Noel Hediyesi" hazırlıyormuş yardımsever Almanlar. Tabi ya, bu bizim aklımıza nasıl gelmedi? Elin Cermen'i mültecileri memnun etmenin yolunu anında "şıp" bulmuş gördüğünüz gibi.

İşte tam bu noktada fonda duyulan "Bir ah çeksem karşıki dağlar yıkılır" türküsü "benim yüreğime hançer sokulur" durağında takılıp kalıyor. Yüreğimizden yaralandık ey okuyucu. Burada durup bir mola verelim, dizlerimin bağı çözüldü benim.

Buna yürek mi dayanır. Gözümüzün önünde oluyor her şey ve biz hiç bir şey yapamıyoruz. Bundan bir kaç ay önce Ege Denizinde boğulup yüzüstü sahile vuran Aylan bebeğin acısını unutturacak haberler geliyor Avrupa'dan. Ölüme kurban olayım. Ölmeden karşıya geçenlerin durumu içler acısı. Perme perişan, günlerce Ege Adalarında kalıyorlar, sonra Yunanistan-Makedonya sınırında dikenli tellere takılıyor vücutlarının bir bölümü, sonra Sırbistan, (Hırvatistan, Slovenya) Macaristan, Avusturya. Ve nihayet Almanya. Söylemesi kolay. Bu kadar ülkeyi nasıl ve hangi şartlarda geçiyorlar? Kimbilir bizim bilmediğimiz ne dramlar yaşanıyordur. Hele Macaristan'da (haberlerden gördüğümüz kadarı ile) insanlık adına utanılacak manzaralar kayda geçiyor. Görmez, duymaz olaydık.

Son durakta (Almanya) ise koyun can derdinde, kasap et derdinde. Hristiyan din adamları kolları sıvamış bile. Özellikle çocuklar üzerinde yoğun bir misyonerlik faaliyeti yürütülüyor/muş. Yaklaşan Noelle birlikte halkın da bu faaliyete katkıda bulunduğunu anlıyoruz ve kahroluyoruz.

Amin Maalouf'un kulakları çınlasın. "Ölümcül Kimlikler" teorisini revize etsin bir zahmet. Lübnan iç savaşından kaçıp Fransa'ya yerleştiğinde o da bu tür muameleye maruz kalmış mıdır acaba? Hiç sanmam. Çünkü kendisi zaten bir Hristiyan. Nihayetinde, dünya çapında bir şöhrete sahip olması her şeyi izah ediyor aslında.

Bu aşamada Lübnan iç savaşı aklıma geldi. Gençlik yıllarımda başlayıp orta yaşlılığıma kadar süren kanlı kapışma. Tam 15 yıl sürdü. 200.000 ölü, bu sayının iki katı yaralı, 1 Milyon mülteci. (Suriye savaşı 5 yıldır devam ediyor, şimdiden bu rakamlar katlandı. Allah beterinden saklasın) Lübnan savaşı yıllarında neler öğrenmiştik neler. Hristiyanların sağcı, Müslümanların solcu diye anılması tuhafımıza giderdi mesela. Allah, Allah! Bu nasıl olur. O günlerin "ateşli sağcıları" olarak bu durumu bir türlü kabullenemiyorduk. "Mutlaka bu işte bir yanlışlık var" deyip duruyordum.

Haberlerden Canbolat diye bir soyisim duyuyorduk sürekli. Falanjister vardı, Filistin Kurtuluş Ordusu vardı. "Yaşar" Arafat, Mişel Amon, vs, vs. Hey gidi günler hey. Bitmez diye bildiğimiz savaş bitti, geçmez dediğimiz o günler de geçti. Geçti de sen gel bir de o savaşı yaşayanlara sor. Ne acılar yaşanmış/tır, ne!

Ve söz döndü dolaştı, bizi gene Incendies durağına getirdi. Yolumuzun buraya çıkacağını bilseydim lafı hiç açmazdım inanın ki. Bu bir film. Türkçe'ye "İçimdeki Yangın" diye çevirmişler. Bu güne kadar izlediğim filmler içinde beni derinden etkileyen birkaç başyapıttan biri İncendies. Bu hafta sonu işi gücü bıraktım bir kez daha izledim. Gene ağlattı beni. İzleyenler zaten hemencecik anlamışlardır beni. İzlemeyenlere hararetle tavsiye ediyorum. Hele de bu günlerde, şu Suriye dramı gözümüzün önünde yaşanırken olaylara bir de bu açıdan bakmak için mutlaka izlenmeli. (Ama mutlaka orjinal dilinden ve altyazılı. Türkçe dublaj başarısız.)

Şimdi burada filmin kritiğini yapacak değilim. Sadece şunu söyleyeyim, bu film bana, acının da bir eşiğinin olduğunu öğretti. Aldığımız "Acı Haber" içimizin derinliklerinde yangın çıkmasına sebep olur/muş. Bu yangın bazen öyle büyür ki, sizin oracığa yığılıp kalmanıza ve hatta aniden ölüp gitmenize sebep olabilir/miş. Yani, dış/ımızdaki yangının çaresi bulunabilir, merhemle iyileşebilir, ilaçla tedavi olabilir; ama iç yangına merhem olacak bir ilaç henüz icat edilmedi, dikkatli olmak lazım. Allah böylesi bir iç yangından hepimizi muhafaza eylesin.

Filmden beni etkileyen o kadar çok sahne var ki. Hangi birini anlatayım. Kuşkusuz izleyen herkesin etkilenme merkezi değişiklik olacaktır. Filmin sonuna doğru Kanada'da bir sokak ortasında üç kahramanın bir araya geldiği yukarıdaki sahne beni çok etkiledi mesela. Filmin ve boğazımda bir yumruğun düğümlendiği "an"ı dondurup sizinle paylaşmak istedim. Bu kadar ipucu yeter.

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..