İyi Yazarlar
İyi Okurlar

Kürşat Koyuncu

1 / Puan: 33827

Ankara

Abdullah Fakiroğlu

2 / Puan: 8189

İstanbul

Ömer Poyraz

3 / Puan: 6962

İstanbul

Sezer Emlik

4 / Puan: 6742

Bartın

Mümin Yolcu

5 / Puan: 5521

İstanbul

Bulut Sever

6 / Puan: 4990

İstanbul

Mustafa Karayel

7 / Puan: 4629

İstanbul

Payitaht İstanbul

8 / Puan: 4289

İstanbul

Mustafa Kılıç

9 / Puan: 2714

İstanbul

Ozan Bilican

10 / Puan: 2411

İstanbul

Aa

11 / Puan: 2033

İstanbul

Detroitli Kızıl

12 / Puan: 1781

İstanbul

Salieri Alt Tire

13 / Puan: 1627

İstanbul

Sıla Münir

14 / Puan: 1450

İstanbul

Osman Batur Akbulut

15 / Puan: 1376

Kırıkkale

Lagari Alıntılar

16 / Puan: 1174

İstanbul

Ali Turan

17 / Puan: 1125

İstanbul

Reşit Akpınar

18 / Puan: 1089

Erzurum
İstanbul

Ferit Çaydangeldi

20 / Puan: 1031

Ankara

Yamanduruş

21 / Puan: 1002

Sakarya

Ahmet Lalbek

22 / Puan: 968

Erzincan

Ali Osman Rothschild

23 / Puan: 966

Ankara

Mücahid Cesur

24 / Puan: 946

İstanbul

Ahmet Demir

25 / Puan: 910

İstanbul

Emre Keleş

26 / Puan: 906

Ankara

Müsemma Şahin

27 / Puan: 881

İstanbul

Aykut Giray

28 / Puan: 866

Yozgat

Muharrem Morkoç

29 / Puan: 864

İstanbul

Mesut Toprak

30 / Puan: 855

Ankara

Bir sonraki paylaşıma yaklaşık 02 saat 36 dakika kaldı.

Gülşen Aslan yazdı, 424 kez açıldı, 10 misafir olmak üzere 14 kişi beğendi, 1 yorum yapıldı.
26 Ara 15 21:00
Kalp Alzheimer Olmaz

Bundan 10 sene önce küçük bir kız varmış, bu küçük kız hayat ne anlama geliyor bilmiyormuş bile... İnsanlara o kadar çok güveniyormuş ki, insanları o kadar çok seviyormuş ki ölene kadar süreceğini sanmış bu hayatın gülistanlık halini.

Bir gün evine gelmiş o gün en iyi notunu almış, annesine söylemek için can atıyormuş... Ama o kadar sessizmiş ki apartman, ölüm sancısı varmış gibi.. Küçük kız korkmuş tabi çünkü onun hayatında hiç sessizlik yokmuş 8 yaşında bir çocuğun hayatı nasıl olsa... Eve girmiş sonunda gördüğü manzara karşısında her şeyi unutmuş en iyi notunu, acıkan karnını, binadaki sessizliği, çünkü annesi yarı baygın yatıyormuş koltukta, anlamış ölüm sessizliğinin nereden geldiğini, çünkü bu ölüm sessizliğinin ardında en sevdikleri varmış, en güvendikleri...

O gün bu küçük kız büyümüş, 8 yaşından eser kalmamış hayatın ne demek olduğunu bile bilmeyen bu küçük kız hayatın ne lanet bir şey olduğunu o gün anlamış, ve o gün bir söz vermiş kendine, bir daha hiçbir şey için ağlamayacağım diye...

Birkaç yıl hiç ağlamadı gerçekten. Peki sonra neden anlamış ağlamamanın çare olmadığını? Oysa en son annesi öldüğünde ağlayacaktı çünkü onun ölümünden başka kimse onu üzemezdi.. Kin duydu en sevdiği, en güvendiği insanlardan nefret etti onlardan. Affetmeyecekti hiçbirini asla o günden sonra hiçbir zaman babaannesinin kapısını çalmadı 5 yıl kadar... Sonra anladı affetmenin büyük erdemlik olduğunu, annesi öyle demişti ona "Affet Kızım bunun bir mahşeri vardır" diye iyice tembihlemişti... Affetmek için gerçekten çaba sarf ediyordu küçük kız üstünden 10 yıl geçti ve bu küçük kız 18 oldu, 10 yıl sonra affetti en güvendiklerini, en sevdiklerini. Affetmesine affetti de hiç unutamadı çocukluğunun çalındığı hayatın ne demek olduğunu öğrendiği o günü..

Peki kimdi bu küçük kız... Gülşen'di yılmayan Gülşen.. Gülşen gerçekten affetti ama unutamadı onlara ders verdi... Kendini cezalandırmadı siz de en kötü olayları yaşasanız bile kendinizi cezalandırmayın Affedin, Affetmek en büyük nimettir, acılardan ders çıkarın, ama unutmayın çünkü akıl alzheimer olur da kalp olmaz.

EN MUTLU GÜNLERE:)

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Bunlar da ilginizi çekebilir..