Türkiye Aktivitesi
485 ziyaret
1 online
Açık Mavi
Hakkında henüz bir şey yazmadı.

Edebiyat Puanı

5445 puan Açık Yeşil Kalem

Derecesi

1 [Toplam 182 kişi]

Edebiyat
Tümü(2)
Pinledikleri(0)
Açık Mavi yazdı, 11 misafir olmak üzere 15 kişi beğendi, 1 yorum yapıldı.
1 Şub 16 21:00

Açık Mavi

Puan: 5445

Bir Defteri Kapatmak

Çok hata yaptım ama bugüne kadar yaptığım en büyük hata çok fazla inanmak oldu. Bir kez öyle bir inandım ki, inandığım şey için çabalarken kendimi kaybettim. Farkında olmadan zamanla inancımı da kaybetmiştim ama çabalamaya devam ediyordum. Bunu sonradan anladım. Her şey bitmişti ben ise bir alışkanlık halinde, beni hayal kırıklıkları içinde bırakan, yolumu kaybetmeme sebep olan ve beni gün geçtikçe daha da yorgun bırakan bir şeyin peşinde gidiyordum.

Sonra bir gün uyandım. Ne yapıyorum ben diye düşündüm. Hayatımı mahvediyordum. Her şeyden uzaklaşmıştım, kendimden bile. Durdum, oturdum bir düşündüm. Bunu neden yaptığımı düşündüm. Hiçbir neden söyleyemedim kendime. Kendimi kandırmaya çalıştım, o kadar uğraşın bir hiç uğruna olduğunu kabul etmek istemediğim için. Bu kadar aptal olduğumu kabul etmek istemediğim için. Anılar için dedim kendime, güzel vakitler için, her şeyin düzeleceğine inandığım için dedim. Bir süre kendimi hep böyle kandırmıştım. Oysa gerçek bu değildi. Gerçek olan şey alışkanlıklardı, tek düzeleşmiş hayatımdı, sevdiğim insanlardan hatta kendimden bile uzaklaşmış olmamdı.

Aylarca kendimde olmadan koşmuş ve bitişe varamamış gibiydim. Oysa bu koşunun bir sonu yoktu. Bunu çok geç anladım. Bir koşunun sonunun olması için o koşunun bir amacı olmalıydı. Koştuğum, ulaşmak istediğim hedef benim ona koştuğumu ya görmezden gelmişti ya da bundan hoşlandığı için sürekli daha uzağa gidiyordu.

Öyleyse koşmaya neden devam ediyordum? Daha fazla aptal olmaya neden devam ediyordum? Hedefin benden uzaklaştığını bile bile bu aptallığa neden düşmüştüm?

Her şey kafama bir anda dank etmişti. Tek bir tavır, tek bir cümle ile dank etmişti. O gün bıraktım benden uzaklaşan hedefe koşmayı. O gün duygularımın bittiği gündü. O gün benden uzaklaşmayan, hep yanımda olan insanların farkına vardığım gündü.

O gün peşinden koştuğum boş hayallerin, beni karşılıksız seven insanlardan uzaklaştırmasına izin verdiğim için pişman olduğum gündü.

Birileri beni üzerken, bunu bile bile buna devam ederken ve ben de gözlerim kör olmuş gibi buna izin verirken; diğerleri hep benim yanımdaydı, beni bu mutsuzluktan kurtarmak için uğraşıyorlardı. Ben bu iki tarafın ayrımını yapmakta gecikmiştim ama artık her şeyin farkındaydım.

Bazı şeylerin başlaması için bir şeylerin bitmesi gerekirmiş. Yaşadığım hiçbir şey için pişman değilim ama artık onlar benim için birer anı ve tecrübeden başka bir şey değiller. Ben bugün sahip olduğum özel bir sevgi ve dostlukla huzurlu hissediyorum. Kendi yolumda yürürken elimden tutan, bana inanan, bana sarılan, yükümü hafifleten insanlara can-ı gönülden teşekkür ederim.

Bu yazıyı kim okursa okusun, eğer işin içinden çıkamadığınızı, mutsuzluktan öleceğinizi, hiçbir şeyin düzelmeyeceğini sanıyorsanız öyle olmayacak.

Sahip olduklarınıza gözlerinizi açın.

Sahip olabileceklerinize gözlerinizi açın.

Çünkü huzur karşılıklı sevgide. Eğer biri sizi sevmek istemiyorsa, onu zorlamanın bir anlamı yok. Siz bir başkasını sevin.

Ve son olarak söyleyeceğim şey şu ki, eğer peşinden koşulan ve uzaklaşan hedef sizseniz durun ve bir düşünün çünkü koşan kişi koşmaktan vazgeçtiğinde ve yolunu değiştirdiğinde geri dönmesi için hiçbir sebep kalmayacak.

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.
Açık Mavi yazdı, 206 misafir olmak üzere 212 kişi beğendi, 5 yorum yapıldı.
7 Eyl 15 02:00

Açık Mavi

Puan: 5445

" Kuş Ölür Sen Uçuşu Hatırla "

Her insanın mutlu günleri vardır, kendine göre büyük ya da küçük mutlulukları. Ne yazık ki her insanın mutsuz olduğu zamanlar da vardır. Bazen bu sadece bir an sürer bazen de upuzun yıllar. Bazı mutsuzlukların sonu mutlu biter, bazı mutsuzluklar ise sadece alışmakla biter. En kötüsü mutsuzluğa alışmaktır. En zoru mutsuzluğu kabullenmektir. Bu bir ülke için de geçerli yalnızca bir kişi için de.

Mutlu olmanın yolunun her insan için farklı sebeplerden geçtiğini biliyoruz; fakat bu sebeplerin ne olduğunu bilemiyoruz kimi zaman. Bazen insan yazarken mutlu oluyor, bazen okurken, bazen dinlerken, bazen söylerken, bazen aşık olduğunda, bazen ayrıldığında, bazen birisini sevdiği zaman, bazen birisi onu sevdiği zaman, bazen iyilik yaptığında, bazen kötülük yaptığında...

Mutlu olmak zordur ve kısa sürer genelde. Mutsuzluk ise bir o kadar kolay ve uzun gelir bize. İnsanlara çok zor güveniriz ama hayal kırıklığına çabuk uğrarız. Birine kavuşmak zordur fakat ayrılmak bir o kadar kolay.

Mutluluklarımızın değerini bilemiyoruz. O kısa ve nadir anların kıymetini anladığımızda bir çok şey için geç kalıyoruz bazen. Bu yüzden çok şey kaçırıyoruz hayatımız boyunca. Ayrıca korkuyoruz, tüm bunları bildiğimiz için korkuyoruz. Mutluyken mutsuz olmaktan, adım atmaktan korkuyoruz. Kendimizi yeni bir şeylere atmaktan korkuyoruz. Kendimiz olmaktan korkuyoruz kimi zaman. Oysa cesur olmamız gerekiyor hayata karşı. Bu hayatta hem mutsuzluk hem de mutluluk varsa bunu kabullenip mutlu olmak için elimizden geleni yapmamız gerekiyor. Kendimizi duygularımıza bırakmamız gerekiyor. İstediklerimizin peşinden gitmemiz gerekiyor. Mutlu olmak adına ne yapmamız gerekiyorsa onu yapmalıyız. Sonunda mutsuz olma ihtimalimiz var diye mutlu olmaktan korkmamalıyız. Bir gün o bizi üzer diye bir başkasını mutlu etmekten korkmamalıyız. Bırakalım üzsün bizi. Biz yaşadığımız mutluluğa bakalım. O üzse bile bir başka şey bizi mutlu edecektir.

Umut etmeyi bırakmayın. Hayata gülen gözlerle bakın. Bırakın sizi mutsuz etsin hayat, o zaman da size kattıkları için ona teşekkür edip bir daha size aynı hataları yaptıramayacağı için küçümseyen gözlerle gülümseyin ona. İstediğiniz şeylerin peşini bırakmayın, onlar için emek harcayın. Bırakın uğraştırsın sizi. Onu bu şekilde daha çok seveceksiniz. Çok değil ama biraz bencil olun, siz bir şeyi istiyorsanız ona zarar vermeden peşinden gidin. İnanırsanız kazanacaksınız. Sevin. Severseniz sevileceksiniz. Mutsuz olursanız da olun. Her zaman mutlu olursak bu duygunun değerini nasıl anlayabiliriz? Yaptıklarınızdan pişman olabilirsiniz. Yeter ki yapmadığınız şeylerden pişman olmayın. Ve unutmayın hayat sizi mutsuz eder, siz mutlu olduğunuz anların değerini bilin ve o anları unutmayın. Ne demiş Füruğ Ferruhzad: "Kuş ölür, sen uçuşu hatırla."

Paylaşımı nasıl buldunuz?
Çok beğendim.
Beğendim.
İdare eder.
Beğenmedim.